Oh ja, ik heb hier weer geweldige dagen achter de rug, lekker druk, met aangenaam gezelschap, dus ikke content. We zijn nu in Lapaz om efkes te bekomen, om onze jozef weer efkes binnen te doen (tzal 1 van de laatste keren zijn...) , om af te spreken met mensen die we daarvoor al hadden ontmoet (das leuk, voelt echt een beetje aan als thuiskomen als je al zoveel mensen kent in een stad :) ). En dus eindelijk ook tijd om nog eens deftig wat mailtjes te sturen en te beantwoorden, enmn blog bij te vullen. Kmoet zeggen, de motivatie om deze blog bij te houden zakt zo wa, maar deze verhalen kan ik jullie echt niet laten missen:
We zijn net naar de jungle geweest, dus lekker warm, heerlijk chillen in de hangmat, effe wennen aan de tropische temperaturen. Dan 3 dagen in de pampas, wat eigenlik betekent 3 dagen leven in een paalwoning en dan met het bootje erop uit om anacondas, capibara's, papegaaien en roze dolfijnen te gaan zoeken. Met die dolfijnen hebben we dan ook gezwommen, wat echter minder spectaculair was dan het lijkt :) en de volgende dag zijn we gaan vissen naar piranhas :) echt grappig allemaal! En omdat we er nog niet genoeg van hadden besloten we met de boot terug te gaan naar het plekje waar onze auto stond, maar op die boot bleek helemaal geen dak te zijn (was zo viavia geregeld, niet via een touroperator ofzo, dus we waren echt gewoon enkelen onder de mensen die die boot moesten nemen omdat ze in zo'n piepklein huisje woonden midden in de jungle), en het blijft hier nog steeds regenseizoen, dus dat waren 2 natte dagen :) wat het eerlijk gezegd toch iets minder aangenaam maakte... blijkt ook dat we op de boot zaten met 4 kerels die al een week op en af aan het varen waren, op zoek naar het lijk van de broer van 1 van die mannen (bweurk.. moet echt verschrikkelijk zijn!). Plots zien er ook ene apen , en wij "ooooh! jeej apen!" En zij: "Mata uno, mata uno!" wat dus betekent: dood ene! Plots halen er 2 een gemaan geweer boven. Wij vallen bijna achterover, zaten wij in en boot met stropers? zij zeggen van ni, voor hen is het een goedkope maaltijd... Wij besloten allesinds onze mond te houden als we nog apen zouden zien! Dus werd er een aap afgeknald, maar het lichaampje besloot in de boom te blijven hangen (er zijn nogal veel hoge bomen in de jungle...), dus werd het enkel rijst als avondeten... En dan was het nog niet gedaan hoor! Bleek dat de boot niet zo ver wou gaan als afgesproken, dus taxi's moeten nemen enzo, en dan bleek dat ons geld ver op was en geen enkele bank visa of mastercard wou accepteren (en al onze dollars waren al gewisseld), dus werd het terug liften naar coroica, en huppa, daar vonden we toch wel een ritje mee met een bus vol evangelisten :) HYLARISCH!! ook wel een beetje irritant, want hoewel ze allemaal supervriendelijk waren, begonnen ze ons ook vol overtuiging te bekeren :) en tis ni da ge wegkunt in nen bus eh... en heel de busreis ook gezang en regelmaig kreten als
Christe vive! Christe vive!
Gloria a dios!
Hallelluja!
Las belgicanas, VICTORIA!
Ja da was me de ervaring wel :)
Eindelijk aangekomen in coroico (waar jozef op onsstond te wachten) bleek daar de enige bank zijn visamachientje kapot, wardoor we vanalle touren hebben moeten uithalen om aan geld te geraken, anders zouden we daar nog 4 dagen vastzitten zonder geld... Dus na veel gesmeek bij een hotel waar je met visa kon betalen,wouden die ons tegen een prijsje van 20procenttoch een beetje geld geven... Uiteindelijk dan naar Lapaz gereden met een autotje dat altijd stilvalt als ge ne second geen gas geeft (en dat is niet practisch hoor in de bergen, en al zeker ni in zo'n drukke stad als Lapaz!!), sjanske stond er (tot onze grote verbasing touwens) ons iemand op te wachten en konden we gewoon achter hem aan rijden. Die hebben ook ne mechanieker enzo voor ons geregeld, samen mee gaan eten, mee naar de dokter,die hebben echt al veel tijd in ons gestoken, echt heerlijk hoe tof en vriendelijk de mensen hier kunnen zijn!
Ziezo, dus nu is het even chillen in Lapaz, morgen vertrekken wenaar het Titicacameer samen met vrienden van Judith en daarna reis ik door naar Lima want over 6 dagen komt Tim daar aan! WOEHOEW!!!
En met dit heerlijk vooruitzicht in gedachten kan ik hiermet ne gemane glimlach afsluiten!
Hasta luego!
dinsdag 24 maart 2009
dinsdag 10 maart 2009
Twee blondjes
Na hun vertrek uit Santiago, waar Judith en Saïdja twee weken bij ons gelogeerd hebben, vroeg Saïdja me een tekstje voor haar blog te schrijven. Uiteraard wilde ik dat wel doen, maar toch: wat te vertellen? Welke anekdotes eruit te pikken? Hoe in woorden te vatten wat voor sfeer er die twee weken in ons kleine appartementje geheerst heeft, hoe ze ons verblijf hier hebben betoverd met hun aanstekelijk enthousiasme? Hoe te beschrijven, het verweesde gevoel toen die gekke waternimfen weer uit ons leven verdwenen?
Vandaar dat ik dacht: zeg het met muziek! Waar woorden tekort schieten, kan een mooi liedje de perfecte invuller van herinneringen zijn! En ik had geluk: velen onder jullie weten dit wellicht niet, maar er is ooit een erg mooi liedje geschreven over Judith en Saidja. Het betreft hier het nummer “Twee meisjes” door Raymond van het Groenewoud, waarlijk een schitterende Nederlandstalige klassieker! Als ik mij niet vergis, gaat de tekst als volgt:
Twee meisjes op het strand
Ze lezen modebladen
Ze kijken in het rond
Ze dromen van een prins
Twee blondjes in Santiago
Ze zitten bij het zwembad
Ze drinken witte wijn
Ze spelen zeemeermin
Ze schudden met hun haar
En alle mannen kijken
Ze houden van terrasjes
Ze lachen heel wat af
Ze nemen ons op sleeptouw
Voor gekke avonturen
Ze kopen nieuwe kleedjes
Ze huilen bij een film
(instrumental)
Twee blondjes in Santiago
Ze houden van het leven
Ze gaan nu weer hun weg
Een bladzijde slaat om…
Judith en Saïdja, bedankt voor de leuke tijd die we samen gehad hebben, en nog heel veel succes en plezier met het vervolg van jullie reis!!!Vele groetjes uit (het nog steeds behoorlijk warme) Santiago!!
En toen nam ik het weer over: Joepie! Leve gastschrijfsters! Dankje Sien voor dit prachtige berichtje!!!! En nog eens bedankt ook voor de heerlijk leuke weken in Santiago! We hebben er zeker zo hard van genoten als jij!
Als er nog mensen zo'n leuke dingen over ons willen schrijven: u weze zeeer welkom :)
En als er mensen gewoon een berichtje willen sturen, kan dat plots, en wel op dit nummer:
00591/7384.92.25
Laat ze maar komen die smsjes :)
toedloew honeyz!
Vandaar dat ik dacht: zeg het met muziek! Waar woorden tekort schieten, kan een mooi liedje de perfecte invuller van herinneringen zijn! En ik had geluk: velen onder jullie weten dit wellicht niet, maar er is ooit een erg mooi liedje geschreven over Judith en Saidja. Het betreft hier het nummer “Twee meisjes” door Raymond van het Groenewoud, waarlijk een schitterende Nederlandstalige klassieker! Als ik mij niet vergis, gaat de tekst als volgt:
Twee meisjes op het strand
Ze lezen modebladen
Ze kijken in het rond
Ze dromen van een prins
Twee blondjes in Santiago
Ze zitten bij het zwembad
Ze drinken witte wijn
Ze spelen zeemeermin
Ze schudden met hun haar
En alle mannen kijken
Ze houden van terrasjes
Ze lachen heel wat af
Ze nemen ons op sleeptouw
Voor gekke avonturen
Ze kopen nieuwe kleedjes
Ze huilen bij een film
(instrumental)
Twee blondjes in Santiago
Ze houden van het leven
Ze gaan nu weer hun weg
Een bladzijde slaat om…
Judith en Saïdja, bedankt voor de leuke tijd die we samen gehad hebben, en nog heel veel succes en plezier met het vervolg van jullie reis!!!Vele groetjes uit (het nog steeds behoorlijk warme) Santiago!!
En toen nam ik het weer over: Joepie! Leve gastschrijfsters! Dankje Sien voor dit prachtige berichtje!!!! En nog eens bedankt ook voor de heerlijk leuke weken in Santiago! We hebben er zeker zo hard van genoten als jij!
Als er nog mensen zo'n leuke dingen over ons willen schrijven: u weze zeeer welkom :)
En als er mensen gewoon een berichtje willen sturen, kan dat plots, en wel op dit nummer:
00591/7384.92.25
Laat ze maar komen die smsjes :)
toedloew honeyz!
dinsdag 3 maart 2009
sneeuw in de woestijn!
het ging als volgt:
'welke kleren moeten we dan juist meenemen?'
'Oh, alles een beetje, snachts is het redelijk koud, dus neem een slaapzak mee! Zie voor de rest dat je water en snacks meeneemt, al de rest van eten is inbegrepen'
Bijgevolg stonden wij de volgende dag aan het reisbureau, met roksjes en sandalen, en bijna een kilo chips en 4 liter wijn in onze zakken, helemaal klaar om op 4-daagse naar Bolivia te trekken!
Ja, ni slim eh! Bolivia ligt op 4000m hoog, waardoor het daar best koud is! ZO koud zelfs, dat het plots begon te sneeuwen... Sjanske dat onze bagage nog ni op het dak was gebonden, zodat we toch nog snel onze lange broek en bergschoenen konden aantrekken.
Dan, de grens over, bagage overladen naar 4x4, in de pick-up, en huppakee, we konden eraan beginnen! Het bleek al snel een goed idee te zijn geweest dit tripje niet met Jozef te doen maar met een georganiseerde tour: wegaanduidingen waren er niet, wegen bomvol stenen, vrieskou... Ons schatje had het simpelweg niet aangekund...
Het werd een prachtige 4-daagse, we zagen schitterende bergen, een meer dat van kleur veranderd als de wind erover waaide, een andere lagune die milkshakeroos was, we plonsten in een warmwaterbron terwijl het sneeuwde, logeerden in een hotel waar alles gemaakt was van zout, lachten en gierden met de rest van de groep, cruisten door woestijnen, spotten lama's, voelden ons lijk alsof we over de zee wandelden in de zoutwoestijn, roken de stank van de geisers als we ertussen wandelden, beslopen flamingo's, aten lamavlees tussen de cactussen, klommen op de rotsen in de woestijn van Dalí... Het was prachtig! Elke keer weer blijven we hier prachtige dingen zien! Ik kan het amper met woorden beschrijven, dus check gewoon weer gauw de fotos (www.picasaweb.google.com/saidja.gielen)!
Ziezo, sebiet nog even gaan zandboarden (ja, we krijgen maar niet genoeg van de woestijn) en morgen vertrekken we dan echt naar Bolivia!
Hasta luego amigos!
'welke kleren moeten we dan juist meenemen?'
'Oh, alles een beetje, snachts is het redelijk koud, dus neem een slaapzak mee! Zie voor de rest dat je water en snacks meeneemt, al de rest van eten is inbegrepen'
Bijgevolg stonden wij de volgende dag aan het reisbureau, met roksjes en sandalen, en bijna een kilo chips en 4 liter wijn in onze zakken, helemaal klaar om op 4-daagse naar Bolivia te trekken!
Ja, ni slim eh! Bolivia ligt op 4000m hoog, waardoor het daar best koud is! ZO koud zelfs, dat het plots begon te sneeuwen... Sjanske dat onze bagage nog ni op het dak was gebonden, zodat we toch nog snel onze lange broek en bergschoenen konden aantrekken.
Dan, de grens over, bagage overladen naar 4x4, in de pick-up, en huppakee, we konden eraan beginnen! Het bleek al snel een goed idee te zijn geweest dit tripje niet met Jozef te doen maar met een georganiseerde tour: wegaanduidingen waren er niet, wegen bomvol stenen, vrieskou... Ons schatje had het simpelweg niet aangekund...
Het werd een prachtige 4-daagse, we zagen schitterende bergen, een meer dat van kleur veranderd als de wind erover waaide, een andere lagune die milkshakeroos was, we plonsten in een warmwaterbron terwijl het sneeuwde, logeerden in een hotel waar alles gemaakt was van zout, lachten en gierden met de rest van de groep, cruisten door woestijnen, spotten lama's, voelden ons lijk alsof we over de zee wandelden in de zoutwoestijn, roken de stank van de geisers als we ertussen wandelden, beslopen flamingo's, aten lamavlees tussen de cactussen, klommen op de rotsen in de woestijn van Dalí... Het was prachtig! Elke keer weer blijven we hier prachtige dingen zien! Ik kan het amper met woorden beschrijven, dus check gewoon weer gauw de fotos (www.picasaweb.google.com/saidja.gielen)!
Ziezo, sebiet nog even gaan zandboarden (ja, we krijgen maar niet genoeg van de woestijn) en morgen vertrekken we dan echt naar Bolivia!
Hasta luego amigos!
woensdag 25 februari 2009
Carnaval in de woestijn
Raad eens wat je denkt na een nachtje carnaval vieren in San Pedro de Atacama (uhu, we zijn nog steeds in Chili)?
Ik dacht altijd: 'Waaw, ik wist niet dat er zoveel pluimen in een kont konden'
of 'Waaw, wat een gigantische optocht was dat!'
of ook wel 'Jezusmina, wat een sfeer, wat een muziek, wat een mensenmassa was me dat!'
Maar neen hoor, niets is minder waar! San Pedro is Rio de Janeiro niet, dus bij het wakkerworden denk je alleen: 'Gotverdorie er zit kakkeveel bloem in mn oren en mn ogen en blijkbaar in heel mn bed en op al mn kleren!'
Ja, na wat wijn en een heuse zoektocht naar het Carnaval, bleken er enkel 3 kerels verkleed en had al de rest van het dorp wel een zak meel bij (of kon die ergens bijvullen), want de folklore hier gaat als volgt: neem bloem in de hand en probeer die stiekem in iemand van het andere geslacht zn ogen te gooien. Bovendien waren er buiten ons helemaal geen toeristen én zijn wij 2 blonde meisjes, waardoor wij uiteraard hét mikpunt van de avond werden! MASSA'S bloem hebben we in onze ogen, oren en mond gekregen, maar telkens weer komen ze af met hun zinnetjes als: 'maar je ogen zijn nog steeds heel mooi hoor!' Bende onozelaars :) Afij, ik heb me uiteraard kostelijk geamuseerd (wa bloem smijten in iedereen zn gezicht, van iedereen bier krijgen en dansen op de trommelmuziek, da vind ik wel eej owkeej!), maar hoewel het carnaval tot gisteren doorging, was 1 avondje wel genoeg (mn ogen doen nog steeds pijn).
De volgende dagen wat uitrusten, want gisteren stond ons een heuse uitdaging te wachten: we hadden besloten met de fiets 20 km de woestijn in te trekken, wat een slecht idee! In het begin liep het allemaal goed, het was nog niet te warm, de weg was goed, maar al gauw werd die weg slechter en slechter en met meer zand en moeilijker berijdbaar, maar hoow, we hadden een fijn doel in zicht: 3 lagunes in het midden van de zoutwoestijn waar we in mochten zwemmen, en vooral: in drijven! Dus eens daar aangekomen ontdekken we dat er helemaal niemand was (wat gek is, want San Pedro lijkt enkel te draaien op toeristen, dus je zou verwachten dat elke bezienswaardigheid ook vol toeristen zou zitten), wat we helemaal te gek vonden en dus besloten naakt te gaan zwemmen in de zoutlagunes (dat zijn van die meertjes met evenveel zout als de rode zee, zodat je zowiezo blijft drijven, echt geniaal!). Heerlijk was dat, tot er uiteraard plots wél volk kwam opdagen en wij klungelig zo snel mogelijk onze kleren terug aan trokken :) Allemaal goed en wel, aangenaam, tof, leuk, fijn, maar toen moesten we ook nog terug! En toen was het plots al een heel stuk warmer percies... Pffff, ik vond het maar een gesukkel en heb Judith gezworen dat ik nooit meer op van die kakwegjes wou rijden, en al zeker niet onder de brandende zon, maar ach, zeg nooit nooit zeker :) Mn hoofd ziet er nog steeds bloedrood van, maar tis al beter dan gisteren, toen het nog paarsachtig was... jeuj!
Uiteindelijk fier op onszelf, lekker vroeg gaan slapen, want aangezien we hier in een toeristendorp zijn, moeten we toch een beetje den toerist uithangen eh: vandaag stond de maanvallei en paardrijden op het programma. De maanvallei was mooi, maar buiten de foto's (die zo snel mogelijk volgen), valt daar niet veel over te vertellen.
Het paardrijden daarentegen! Voor mij was het de eerste keer dat ik ging paardrijden (a ja, ik ben allergisch aan paarden...), maar Judith wou het al zo lang doen, dus wou ik wel eens mee proberen. We krijgen van die grappige dingen om onze benen gewikkeld, moeten ons water enzo in zijzakken steken van de paarden (onze rugzak zou lastig zijn voor onze rug, dus mochten we die daar laten) en weg waren we! Huppa, niks moeilijk aan, zo paardrijden, opt gemakske wa rondkijken, praatje maken met de gids, tranquilo! Tot Judith plots in draf begon te gaan en de gids zei: kijk, zo moet ge galopperen, waardoor al onze paarden gewoon WOEF begonnen te rennen! Toeknijpen die benen, want anders was het eerder paardvallen! Beetje enger dan zo opt gemakske, ma wel veel toffer! Na een uurtje of 2 kwamen we aan bij een riviertje, waar we even mochten zwemmen. Kan ni beter denk je: chill, efkes uitrusten, efkes afkoelen, maar plots dachten de paarden: 'AHA! Ze zijn afgeleid, huppa, en wijle weg!'. Uhu, die paarden crossten er gewoon vandoor, ons achterlatend in onze bikini, zonder water en zonnecreme (wat nogal essentieel kan zijn in de woestijn). De gids daar met zn korte beentjes (Chileense mannen zijn over het algemeen vrij klein) achter, en wij nog aan het lachen, want de gids zou de paarden wel vangen, maar neen hoor! Niets bleek minder waar, na 5 minuutjes kwam hij ons vertellen dat hij al ging proberen een auto tegen te houden. Hij had jammer genoeg niet veel rekening gehouden dat wij ergens op een klein wegje waren waar niemand kwam, waardoor we dus gewoon terug naar het dorp stapten. Onderweg nog een klein liftje gekregenm, maar het mocht niet baten, de bleinen en vooral de dorst (en ook wel de verbrandheid) waren al aanwezig!
Achja, ik vond het weer hylarisch, dat dit ons toch weer moest overkomen... de baas van de gids vond dat percies iets minder grappig :) Sjanske dat onze rugzak met onze papieren en geld gewoon nog op de boerderij stond!
Ziezo, we hebben het hier uiteindelijk wel gehdad in CHili, tis goed geweest, morgen vertrekken we naar Bolivia, op naar de grote hoogtes (ik ben al benieuwd wat onze jozef daarvan gaat vinden, een mechanieker zei ons dat we een ajuin in onze luchtfilter moeten steken voor extra zuurstof. Ajuinen genoeg hier, maar we hebben geen sleutel om onze luchtfilter open te doen...), benieuwd ook wat ons daar te wachten staat, we kregen te horen dat het daar overdag wel lekker weer is, maar smachts wel tot -10° afkoelt! We gaan eventueel op zoek naar een projectje, iets van vrijwilligerswerk, waar we misschien zelfs onze jozef gaan achterlaten, we weten het allemaal nog niet goed, tzal er fel van afhangen hoe hij zich gedraagt, maar hoe mooi hij ook is, we beginnen het een beetje beu te worden dat ons ritme iets te veel van hem afhangt... On verra...
Veel zoenen aan iedereen thuis, en veel sterkte aan wie het nodig heeft!
PS: fotos volgen 1 van dees, misschien nog vanavond, als k zin heb tenminste
Ik dacht altijd: 'Waaw, ik wist niet dat er zoveel pluimen in een kont konden'
of 'Waaw, wat een gigantische optocht was dat!'
of ook wel 'Jezusmina, wat een sfeer, wat een muziek, wat een mensenmassa was me dat!'
Maar neen hoor, niets is minder waar! San Pedro is Rio de Janeiro niet, dus bij het wakkerworden denk je alleen: 'Gotverdorie er zit kakkeveel bloem in mn oren en mn ogen en blijkbaar in heel mn bed en op al mn kleren!'
Ja, na wat wijn en een heuse zoektocht naar het Carnaval, bleken er enkel 3 kerels verkleed en had al de rest van het dorp wel een zak meel bij (of kon die ergens bijvullen), want de folklore hier gaat als volgt: neem bloem in de hand en probeer die stiekem in iemand van het andere geslacht zn ogen te gooien. Bovendien waren er buiten ons helemaal geen toeristen én zijn wij 2 blonde meisjes, waardoor wij uiteraard hét mikpunt van de avond werden! MASSA'S bloem hebben we in onze ogen, oren en mond gekregen, maar telkens weer komen ze af met hun zinnetjes als: 'maar je ogen zijn nog steeds heel mooi hoor!' Bende onozelaars :) Afij, ik heb me uiteraard kostelijk geamuseerd (wa bloem smijten in iedereen zn gezicht, van iedereen bier krijgen en dansen op de trommelmuziek, da vind ik wel eej owkeej!), maar hoewel het carnaval tot gisteren doorging, was 1 avondje wel genoeg (mn ogen doen nog steeds pijn).
De volgende dagen wat uitrusten, want gisteren stond ons een heuse uitdaging te wachten: we hadden besloten met de fiets 20 km de woestijn in te trekken, wat een slecht idee! In het begin liep het allemaal goed, het was nog niet te warm, de weg was goed, maar al gauw werd die weg slechter en slechter en met meer zand en moeilijker berijdbaar, maar hoow, we hadden een fijn doel in zicht: 3 lagunes in het midden van de zoutwoestijn waar we in mochten zwemmen, en vooral: in drijven! Dus eens daar aangekomen ontdekken we dat er helemaal niemand was (wat gek is, want San Pedro lijkt enkel te draaien op toeristen, dus je zou verwachten dat elke bezienswaardigheid ook vol toeristen zou zitten), wat we helemaal te gek vonden en dus besloten naakt te gaan zwemmen in de zoutlagunes (dat zijn van die meertjes met evenveel zout als de rode zee, zodat je zowiezo blijft drijven, echt geniaal!). Heerlijk was dat, tot er uiteraard plots wél volk kwam opdagen en wij klungelig zo snel mogelijk onze kleren terug aan trokken :) Allemaal goed en wel, aangenaam, tof, leuk, fijn, maar toen moesten we ook nog terug! En toen was het plots al een heel stuk warmer percies... Pffff, ik vond het maar een gesukkel en heb Judith gezworen dat ik nooit meer op van die kakwegjes wou rijden, en al zeker niet onder de brandende zon, maar ach, zeg nooit nooit zeker :) Mn hoofd ziet er nog steeds bloedrood van, maar tis al beter dan gisteren, toen het nog paarsachtig was... jeuj!
Uiteindelijk fier op onszelf, lekker vroeg gaan slapen, want aangezien we hier in een toeristendorp zijn, moeten we toch een beetje den toerist uithangen eh: vandaag stond de maanvallei en paardrijden op het programma. De maanvallei was mooi, maar buiten de foto's (die zo snel mogelijk volgen), valt daar niet veel over te vertellen.
Het paardrijden daarentegen! Voor mij was het de eerste keer dat ik ging paardrijden (a ja, ik ben allergisch aan paarden...), maar Judith wou het al zo lang doen, dus wou ik wel eens mee proberen. We krijgen van die grappige dingen om onze benen gewikkeld, moeten ons water enzo in zijzakken steken van de paarden (onze rugzak zou lastig zijn voor onze rug, dus mochten we die daar laten) en weg waren we! Huppa, niks moeilijk aan, zo paardrijden, opt gemakske wa rondkijken, praatje maken met de gids, tranquilo! Tot Judith plots in draf begon te gaan en de gids zei: kijk, zo moet ge galopperen, waardoor al onze paarden gewoon WOEF begonnen te rennen! Toeknijpen die benen, want anders was het eerder paardvallen! Beetje enger dan zo opt gemakske, ma wel veel toffer! Na een uurtje of 2 kwamen we aan bij een riviertje, waar we even mochten zwemmen. Kan ni beter denk je: chill, efkes uitrusten, efkes afkoelen, maar plots dachten de paarden: 'AHA! Ze zijn afgeleid, huppa, en wijle weg!'. Uhu, die paarden crossten er gewoon vandoor, ons achterlatend in onze bikini, zonder water en zonnecreme (wat nogal essentieel kan zijn in de woestijn). De gids daar met zn korte beentjes (Chileense mannen zijn over het algemeen vrij klein) achter, en wij nog aan het lachen, want de gids zou de paarden wel vangen, maar neen hoor! Niets bleek minder waar, na 5 minuutjes kwam hij ons vertellen dat hij al ging proberen een auto tegen te houden. Hij had jammer genoeg niet veel rekening gehouden dat wij ergens op een klein wegje waren waar niemand kwam, waardoor we dus gewoon terug naar het dorp stapten. Onderweg nog een klein liftje gekregenm, maar het mocht niet baten, de bleinen en vooral de dorst (en ook wel de verbrandheid) waren al aanwezig!
Achja, ik vond het weer hylarisch, dat dit ons toch weer moest overkomen... de baas van de gids vond dat percies iets minder grappig :) Sjanske dat onze rugzak met onze papieren en geld gewoon nog op de boerderij stond!
Ziezo, we hebben het hier uiteindelijk wel gehdad in CHili, tis goed geweest, morgen vertrekken we naar Bolivia, op naar de grote hoogtes (ik ben al benieuwd wat onze jozef daarvan gaat vinden, een mechanieker zei ons dat we een ajuin in onze luchtfilter moeten steken voor extra zuurstof. Ajuinen genoeg hier, maar we hebben geen sleutel om onze luchtfilter open te doen...), benieuwd ook wat ons daar te wachten staat, we kregen te horen dat het daar overdag wel lekker weer is, maar smachts wel tot -10° afkoelt! We gaan eventueel op zoek naar een projectje, iets van vrijwilligerswerk, waar we misschien zelfs onze jozef gaan achterlaten, we weten het allemaal nog niet goed, tzal er fel van afhangen hoe hij zich gedraagt, maar hoe mooi hij ook is, we beginnen het een beetje beu te worden dat ons ritme iets te veel van hem afhangt... On verra...
Veel zoenen aan iedereen thuis, en veel sterkte aan wie het nodig heeft!
PS: fotos volgen 1 van dees, misschien nog vanavond, als k zin heb tenminste
maandag 9 februari 2009
vrijdag 6 februari 2009
Les (petits) plaisirs de la vie...
Met de Jozef cruisen tussen prachtige landschappen met een goed muziekske op den achtergrond
De mensen gelukkig zien worden van ons auto'tje
Kamperen op een prachtig plekje waar niemand je stoort
Aankomen in Santiago zonder Jozefproblemen
Je welkom voelen
Tetteren met vriendinnen
Met 5 meisjes nen chickflick kijken, samen op bed met chips, ijs en wijn
Een stuk Belgische chocola
Leuk nieuws krijgen van thuis
Vanaf de middag al beginnen aperitieven op het dakterras
Een duikje in het zwembad als het te warm wordt
Een glaasje wijn bij zonsondergang
Een duikje in het zwembad als het te warm wordt
Een glaasje wijn bij zonsondergang
...
en nog zo veel meer dingen die deze reis tot un des Grands plaisirs de la vie maakt,
die maken dat het het waard is de kleine pleziertjes van thuis een tijdje achter te laten (zoals wakker worden naast je vriendje, maar hoera, binnenkort kan dat zelfs hier ook even!)
Het is aan jullie nu: wat zijn jullie kleine pleziertjes? Vertellen maar!
PS: nieuwe fotos op het alombekende adres: www.picasaweb.google.com/saidja.gielen
zondag 25 januari 2009
hacer dedo
hacer= doen
dedo= vinger
dedo= vinger
=> hacer dedo= liften!
en waarom zou dat nu nodig zijn? ja hoor, u raadt het al, de Jozef wou voor de verandering weer even niet mee :)
ik sla onmiddelijk een weekje of 2 over, want ik verwacht een verslagje van Judith haar mama over haar avonturen die ze hier heeft beleefd, want gastschrijvers zijn tof! En ik ben zelf ook wel benieuwd wat ze er allemaal van vond :) We hebben allesinds wat tegenslagen moeten verduren die eerste week, dus heel veel heeft ze niet kunnen genieten van Chile, maar des te meer van haar dochter! Om dus snel even verder te kunnen: vorige week begaf de jozef het weer, waardoor we wederom geen kant op konden (net als we aan de grens van Chili stonden, wat op zich goed lijkt, want daar staat veel volk, maar omdat je daar stilstaat valt het helemaal niet op dat je problemen hebt, zodat helemaal niemand je komt helpen (zoals wij hier -verwend als we zijn- al gewoon zijn)). Na wat rondvragen dan toch een jeep gevonden die ons de volgende 60km wou trekken tot in Rio Gallegos, een stadje in het Zuiden van Argentinië waar niets te doen is. Jammer genoeg kregen we van de mechanieker te horen dat el disque de ambriaje kapot was, en nog jammerder: dat hij daar 2 of 4 dagen voor nodig ging hebben die te vervangen of te repareren... Aangezien we daarvoor ook al heel wat tijd hadden verloren, en Tine (Judith haar mama dus) toch niet alleen is gekomen om te wachten op autoproblemen die worden opgelost, hebben we snel de bus genomen naar Bariloche, dé vakantiebestemming voor Argentijnen bij uitstek! Daar 2 daagjes geweest op een camping, vlak aan een gigantisch meer (ja Yolan, je had gelijk, Bariloche is inderdaad heel mooi!), wat wandelingetjes gemaakt, dagje strand, terrasjes doen, kado'tjes kopen... allemaal reuzegezellig en vooral: eindelijk terug warmte! Mmmmm! daar hebben we dan uiteraard natuurlijk direct veel te veel van genoten, waardoor ik nog steeds met een knalrode neus vol schilfers rondloop, maar dat heb ik er gaarne eens voor over :)
Aangezien Tine nog maar enkele dagen had voor ze terugmoet (overmorgen is haar terugvlucht) en dit vanuit Chili terwijl wij nog stééds in Argentinië zijn, besloten we dat ik de auto alvast ging halen en daarmee omhoog ga rijden en dat Judith en haar mama ondertussen naar Chili zouden gaan. En zo komt het dus dat ik de voorbije dagen alleen heb doorgebracht! Vreems zo op je eentje als je normaal altijd samen bent! Het deed op een bepaalde manier wel deugd, maar ik heb er ondertussen al wel weer genoeg van, met 2 zijn is toch veel leuker hoor :) . Vandaar dat ik de eerste dag dan ook verkoos samen met 2 Chilenen te liften in plaats van alleen. Daardoor ging het uiteraard een pak trager, maar was het wel veel gezelliger! Gisteren dan op mn eentje verder gelift en op die 2 dagen toch een stevige 800km gedaan (wat ik best flink gelift vond van mezelf :) ). Gisteren dan nog een nachtbus genomen en nu ben ik alweer in Rio gallegos, waar ik de mechanieker jammer genoeg niet vastkrijg, wat dan weer goed is voor jullie, want zo heb ik nog eens tijd om lekker lang op internet te zijn en nog eens een berichtje achter te laten! Bij deze: check, gebeurd!
en wat staat er de volgende dagen op het programma: vollen tuub naar boven racen (o ja, aan de volle 90 per uur, want onze Jozef doet alles graag opt gemak) en toch eens proberen in Chili en in Bolivia te geraken, want eigenlijk haden we maar een maand Argentinië gepland, hoewel ik het helemaal niet erg vond hier nog wat te blijven, Argentinië is een prachtig land, bomvol superaangename en overgastvrije mensen, dus ik ben hier heeeel graag geweest!
en wat staat er daarna nóg op het programma wat misschien efkes nog veel belangrijker is: mijn vriendje die me komt opzoeken! WOEHOEW hoera jodelahiti hallelluja joepie da vind ik nog veel toffer dan pinguïns! Nog een goei 2 maand, bijna niks zegt.. :) Ik kijk er al naar uit!
Ziezo schatjes, dat waren de gebeurtenissen van de voorbije week, hopelijk loopt in België ook alles goed, zijn de exames gedaan, zijn de goeie punten binnen, geraakt alles geverfd, opgeruimd en verbouwd... Hoera trouwens, leuk dat jullie allemaal zo enthousiast zijn over dit hier, ik doe mn best hor om af en toe iets te laten weten!
Wederom veel dikke zoenen en tot de volgende!
Abonneren op:
Posts (Atom)

