sneeuw in de woestijn!

het ging als volgt:

'welke kleren moeten we dan juist meenemen?'
'Oh, alles een beetje, snachts is het redelijk koud, dus neem een slaapzak mee! Zie voor de rest dat je water en snacks meeneemt, al de rest van eten is inbegrepen'

Bijgevolg stonden wij de volgende dag aan het reisbureau, met roksjes en sandalen, en bijna een kilo chips en 4 liter wijn in onze zakken, helemaal klaar om op 4-daagse naar Bolivia te trekken!

Ja, ni slim eh! Bolivia ligt op 4000m hoog, waardoor het daar best koud is! ZO koud zelfs, dat het plots begon te sneeuwen... Sjanske dat onze bagage nog ni op het dak was gebonden, zodat we toch nog snel onze lange broek en bergschoenen konden aantrekken.

Dan, de grens over, bagage overladen naar 4x4, in de pick-up, en huppakee, we konden eraan beginnen! Het bleek al snel een goed idee te zijn geweest dit tripje niet met Jozef te doen maar met een georganiseerde tour: wegaanduidingen waren er niet, wegen bomvol stenen, vrieskou... Ons schatje had het simpelweg niet aangekund...

Het werd een prachtige 4-daagse, we zagen schitterende bergen, een meer dat van kleur veranderd als de wind erover waaide, een andere lagune die milkshakeroos was, we plonsten in een warmwaterbron terwijl het sneeuwde, logeerden in een hotel waar alles gemaakt was van zout, lachten en gierden met de rest van de groep, cruisten door woestijnen, spotten lama's, voelden ons lijk alsof we over de zee wandelden in de zoutwoestijn, roken de stank van de geisers als we ertussen wandelden, beslopen flamingo's, aten lamavlees tussen de cactussen, klommen op de rotsen in de woestijn van Dalí... Het was prachtig! Elke keer weer blijven we hier prachtige dingen zien! Ik kan het amper met woorden beschrijven, dus check gewoon weer gauw de fotos (www.picasaweb.google.com/saidja.gielen)!

Ziezo, sebiet nog even gaan zandboarden (ja, we krijgen maar niet genoeg van de woestijn) en morgen vertrekken we dan echt naar Bolivia!

Hasta luego amigos!

Carnaval in de woestijn

Raad eens wat je denkt na een nachtje carnaval vieren in San Pedro de Atacama (uhu, we zijn nog steeds in Chili)?
Ik dacht altijd: 'Waaw, ik wist niet dat er zoveel pluimen in een kont konden'
of 'Waaw, wat een gigantische optocht was dat!'
of ook wel 'Jezusmina, wat een sfeer, wat een muziek, wat een mensenmassa was me dat!'

Maar neen hoor, niets is minder waar! San Pedro is Rio de Janeiro niet, dus bij het wakkerworden denk je alleen: 'Gotverdorie er zit kakkeveel bloem in mn oren en mn ogen en blijkbaar in heel mn bed en op al mn kleren!'
Ja, na wat wijn en een heuse zoektocht naar het Carnaval, bleken er enkel 3 kerels verkleed en had al de rest van het dorp wel een zak meel bij (of kon die ergens bijvullen), want de folklore hier gaat als volgt: neem bloem in de hand en probeer die stiekem in iemand van het andere geslacht zn ogen te gooien. Bovendien waren er buiten ons helemaal geen toeristen én zijn wij 2 blonde meisjes, waardoor wij uiteraard hét mikpunt van de avond werden! MASSA'S bloem hebben we in onze ogen, oren en mond gekregen, maar telkens weer komen ze af met hun zinnetjes als: 'maar je ogen zijn nog steeds heel mooi hoor!' Bende onozelaars :) Afij, ik heb me uiteraard kostelijk geamuseerd (wa bloem smijten in iedereen zn gezicht, van iedereen bier krijgen en dansen op de trommelmuziek, da vind ik wel eej owkeej!), maar hoewel het carnaval tot gisteren doorging, was 1 avondje wel genoeg (mn ogen doen nog steeds pijn).

De volgende dagen wat uitrusten, want gisteren stond ons een heuse uitdaging te wachten: we hadden besloten met de fiets 20 km de woestijn in te trekken, wat een slecht idee! In het begin liep het allemaal goed, het was nog niet te warm, de weg was goed, maar al gauw werd die weg slechter en slechter en met meer zand en moeilijker berijdbaar, maar hoow, we hadden een fijn doel in zicht: 3 lagunes in het midden van de zoutwoestijn waar we in mochten zwemmen, en vooral: in drijven! Dus eens daar aangekomen ontdekken we dat er helemaal niemand was (wat gek is, want San Pedro lijkt enkel te draaien op toeristen, dus je zou verwachten dat elke bezienswaardigheid ook vol toeristen zou zitten), wat we helemaal te gek vonden en dus besloten naakt te gaan zwemmen in de zoutlagunes (dat zijn van die meertjes met evenveel zout als de rode zee, zodat je zowiezo blijft drijven, echt geniaal!). Heerlijk was dat, tot er uiteraard plots wél volk kwam opdagen en wij klungelig zo snel mogelijk onze kleren terug aan trokken :) Allemaal goed en wel, aangenaam, tof, leuk, fijn, maar toen moesten we ook nog terug! En toen was het plots al een heel stuk warmer percies... Pffff, ik vond het maar een gesukkel en heb Judith gezworen dat ik nooit meer op van die kakwegjes wou rijden, en al zeker niet onder de brandende zon, maar ach, zeg nooit nooit zeker :) Mn hoofd ziet er nog steeds bloedrood van, maar tis al beter dan gisteren, toen het nog paarsachtig was... jeuj!

Uiteindelijk fier op onszelf, lekker vroeg gaan slapen, want aangezien we hier in een toeristendorp zijn, moeten we toch een beetje den toerist uithangen eh: vandaag stond de maanvallei en paardrijden op het programma. De maanvallei was mooi, maar buiten de foto's (die zo snel mogelijk volgen), valt daar niet veel over te vertellen.
Het paardrijden daarentegen! Voor mij was het de eerste keer dat ik ging paardrijden (a ja, ik ben allergisch aan paarden...), maar Judith wou het al zo lang doen, dus wou ik wel eens mee proberen. We krijgen van die grappige dingen om onze benen gewikkeld, moeten ons water enzo in zijzakken steken van de paarden (onze rugzak zou lastig zijn voor onze rug, dus mochten we die daar laten) en weg waren we! Huppa, niks moeilijk aan, zo paardrijden, opt gemakske wa rondkijken, praatje maken met de gids, tranquilo! Tot Judith plots in draf begon te gaan en de gids zei: kijk, zo moet ge galopperen, waardoor al onze paarden gewoon WOEF begonnen te rennen! Toeknijpen die benen, want anders was het eerder paardvallen! Beetje enger dan zo opt gemakske, ma wel veel toffer! Na een uurtje of 2 kwamen we aan bij een riviertje, waar we even mochten zwemmen. Kan ni beter denk je: chill, efkes uitrusten, efkes afkoelen, maar plots dachten de paarden: 'AHA! Ze zijn afgeleid, huppa, en wijle weg!'. Uhu, die paarden crossten er gewoon vandoor, ons achterlatend in onze bikini, zonder water en zonnecreme (wat nogal essentieel kan zijn in de woestijn). De gids daar met zn korte beentjes (Chileense mannen zijn over het algemeen vrij klein) achter, en wij nog aan het lachen, want de gids zou de paarden wel vangen, maar neen hoor! Niets bleek minder waar, na 5 minuutjes kwam hij ons vertellen dat hij al ging proberen een auto tegen te houden. Hij had jammer genoeg niet veel rekening gehouden dat wij ergens op een klein wegje waren waar niemand kwam, waardoor we dus gewoon terug naar het dorp stapten. Onderweg nog een klein liftje gekregenm, maar het mocht niet baten, de bleinen en vooral de dorst (en ook wel de verbrandheid) waren al aanwezig!
Achja, ik vond het weer hylarisch, dat dit ons toch weer moest overkomen... de baas van de gids vond dat percies iets minder grappig :) Sjanske dat onze rugzak met onze papieren en geld gewoon nog op de boerderij stond!

Ziezo, we hebben het hier uiteindelijk wel gehdad in CHili, tis goed geweest, morgen vertrekken we naar Bolivia, op naar de grote hoogtes (ik ben al benieuwd wat onze jozef daarvan gaat vinden, een mechanieker zei ons dat we een ajuin in onze luchtfilter moeten steken voor extra zuurstof. Ajuinen genoeg hier, maar we hebben geen sleutel om onze luchtfilter open te doen...), benieuwd ook wat ons daar te wachten staat, we kregen te horen dat het daar overdag wel lekker weer is, maar smachts wel tot -10° afkoelt! We gaan eventueel op zoek naar een projectje, iets van vrijwilligerswerk, waar we misschien zelfs onze jozef gaan achterlaten, we weten het allemaal nog niet goed, tzal er fel van afhangen hoe hij zich gedraagt, maar hoe mooi hij ook is, we beginnen het een beetje beu te worden dat ons ritme iets te veel van hem afhangt... On verra...

Veel zoenen aan iedereen thuis, en veel sterkte aan wie het nodig heeft!

PS: fotos volgen 1 van dees, misschien nog vanavond, als k zin heb tenminste

De Jozef

De Jozef blijft nooit stilstaan.

Les (petits) plaisirs de la vie...

Met de Jozef cruisen tussen prachtige landschappen met een goed muziekske op den achtergrond

De mensen gelukkig zien worden van ons auto'tje

Kamperen op een prachtig plekje waar niemand je stoort

Aankomen in Santiago zonder Jozefproblemen

Je welkom voelen

Tetteren met vriendinnen

Met 5 meisjes nen chickflick kijken, samen op bed met chips, ijs en wijn

Een stuk Belgische chocola

Leuk nieuws krijgen van thuis

Vanaf de middag al beginnen aperitieven op het dakterras
Een duikje in het zwembad als het te warm wordt
Een glaasje wijn bij zonsondergang

...

en nog zo veel meer dingen die deze reis tot un des Grands plaisirs de la vie maakt,

die maken dat het het waard is de kleine pleziertjes van thuis een tijdje achter te laten (zoals wakker worden naast je vriendje, maar hoera, binnenkort kan dat zelfs hier ook even!)

Het is aan jullie nu: wat zijn jullie kleine pleziertjes? Vertellen maar!

PS: nieuwe fotos op het alombekende adres: www.picasaweb.google.com/saidja.gielen

hacer dedo

hacer= doen
dedo= vinger

=> hacer dedo= liften!

en waarom zou dat nu nodig zijn? ja hoor, u raadt het al, de Jozef wou voor de verandering weer even niet mee :)

ik sla onmiddelijk een weekje of 2 over, want ik verwacht een verslagje van Judith haar mama over haar avonturen die ze hier heeft beleefd, want gastschrijvers zijn tof! En ik ben zelf ook wel benieuwd wat ze er allemaal van vond :) We hebben allesinds wat tegenslagen moeten verduren die eerste week, dus heel veel heeft ze niet kunnen genieten van Chile, maar des te meer van haar dochter! Om dus snel even verder te kunnen: vorige week begaf de jozef het weer, waardoor we wederom geen kant op konden (net als we aan de grens van Chili stonden, wat op zich goed lijkt, want daar staat veel volk, maar omdat je daar stilstaat valt het helemaal niet op dat je problemen hebt, zodat helemaal niemand je komt helpen (zoals wij hier -verwend als we zijn- al gewoon zijn)). Na wat rondvragen dan toch een jeep gevonden die ons de volgende 60km wou trekken tot in Rio Gallegos, een stadje in het Zuiden van Argentinië waar niets te doen is. Jammer genoeg kregen we van de mechanieker te horen dat el disque de ambriaje kapot was, en nog jammerder: dat hij daar 2 of 4 dagen voor nodig ging hebben die te vervangen of te repareren... Aangezien we daarvoor ook al heel wat tijd hadden verloren, en Tine (Judith haar mama dus) toch niet alleen is gekomen om te wachten op autoproblemen die worden opgelost, hebben we snel de bus genomen naar Bariloche, dé vakantiebestemming voor Argentijnen bij uitstek! Daar 2 daagjes geweest op een camping, vlak aan een gigantisch meer (ja Yolan, je had gelijk, Bariloche is inderdaad heel mooi!), wat wandelingetjes gemaakt, dagje strand, terrasjes doen, kado'tjes kopen... allemaal reuzegezellig en vooral: eindelijk terug warmte! Mmmmm! daar hebben we dan uiteraard natuurlijk direct veel te veel van genoten, waardoor ik nog steeds met een knalrode neus vol schilfers rondloop, maar dat heb ik er gaarne eens voor over :)

Aangezien Tine nog maar enkele dagen had voor ze terugmoet (overmorgen is haar terugvlucht) en dit vanuit Chili terwijl wij nog stééds in Argentinië zijn, besloten we dat ik de auto alvast ging halen en daarmee omhoog ga rijden en dat Judith en haar mama ondertussen naar Chili zouden gaan. En zo komt het dus dat ik de voorbije dagen alleen heb doorgebracht! Vreems zo op je eentje als je normaal altijd samen bent! Het deed op een bepaalde manier wel deugd, maar ik heb er ondertussen al wel weer genoeg van, met 2 zijn is toch veel leuker hoor :) . Vandaar dat ik de eerste dag dan ook verkoos samen met 2 Chilenen te liften in plaats van alleen. Daardoor ging het uiteraard een pak trager, maar was het wel veel gezelliger! Gisteren dan op mn eentje verder gelift en op die 2 dagen toch een stevige 800km gedaan (wat ik best flink gelift vond van mezelf :) ). Gisteren dan nog een nachtbus genomen en nu ben ik alweer in Rio gallegos, waar ik de mechanieker jammer genoeg niet vastkrijg, wat dan weer goed is voor jullie, want zo heb ik nog eens tijd om lekker lang op internet te zijn en nog eens een berichtje achter te laten! Bij deze: check, gebeurd!

en wat staat er de volgende dagen op het programma: vollen tuub naar boven racen (o ja, aan de volle 90 per uur, want onze Jozef doet alles graag opt gemak) en toch eens proberen in Chili en in Bolivia te geraken, want eigenlijk haden we maar een maand Argentinië gepland, hoewel ik het helemaal niet erg vond hier nog wat te blijven, Argentinië is een prachtig land, bomvol superaangename en overgastvrije mensen, dus ik ben hier heeeel graag geweest!

en wat staat er daarna nóg op het programma wat misschien efkes nog veel belangrijker is: mijn vriendje die me komt opzoeken! WOEHOEW hoera jodelahiti hallelluja joepie da vind ik nog veel toffer dan pinguïns! Nog een goei 2 maand, bijna niks zegt.. :) Ik kijk er al naar uit!

Ziezo schatjes, dat waren de gebeurtenissen van de voorbije week, hopelijk loopt in België ook alles goed, zijn de exames gedaan, zijn de goeie punten binnen, geraakt alles geverfd, opgeruimd en verbouwd... Hoera trouwens, leuk dat jullie allemaal zo enthousiast zijn over dit hier, ik doe mn best hor om af en toe iets te laten weten!

Wederom veel dikke zoenen en tot de volgende!

Pinguins zijn tof!

Tijd?

"Want wat ook een ander zegt
Er is tijd genoeg
Voor jou, voor mij
Voor iedereen!"

Zo zong Doe Maar, maar doe het maar, tijd is kostbaar! En we zullen het geweten hebben ook!

Daarom doet het zo heerlijk veel deugd te besluiten om toch een dagje langer in een jeugdherberg te blijven, wat op je gemak te komen, eindelijk wat tijd te hebben om eens een brief (en een nieuw blogbericht) te schrijven, zelfs een boek te lezen (ik weet het, het is een luxeprobleem, ik ben er mij ten volle van bewust en ik ben zeer, maar dan ook ZEEER gelukkig dat ik nu niet met exames of werkstress zit (bij deze trouwens heel veel succes met de exames iedereen! Kdenk echt wel aan jullie hoor!)).
Misschien heb ik het al gezegd, maar we hebben hier beseft dat we een beetje teveel landen op 9 maanden hebben gepland, waardoor we dus tegen een flink tijdschema elk land gezien moeten hebben(of langer zouden moeten blijven, maar ik mis mn vriendje zo al genoeg hoor, 9 maand is echt wel genoeg!), waardoor we bvb de voorbije maand 8000 km hebben afgelegd ( o ja, het lijkt misschien of ik enkel over Jozef zn kwaaltjes vertel, maar sinds Paraguay heeft ie echt zn best gedaan!), en die kilometers eisen soms wel zn tol, bij Jozef en bij ons ook. Ik weet dat het koud is in België, maar hier ook en zo slapen in een tentje bij vriestemperaturen is niet aan te raden, vooral niet omdat je overdag al al je kleren die ge meehebt over elkaar aandoet (elke dag opnieuw, ge kunt u gaan voorstellen hoe lekker dat da riekt in ons autotje :) ), ge u nooit kunt opwarmen, want de Jozef bezit uiteraard geen verwarmng maar enkel spleten en kieren waar wind door waait en we hebben heel de tijd op ruta40 doorgebracht, waar ge enkel af en toe een gat tegenkomt waar geen kat woont :) Maar geen nood hoor, tis fijn om effe uit te blazen, maar we hebben wel net geweldige weken achter de rug!
Uhu, echt heerlijek weken, aajl tel joe: ruta kwarenta (=ruta40) is een weg die voor een groot deel uit kiezelstenen en aardeweg bestaat, befaamd voor zn pracht en moeilijkheid, dus dachten wij, mooi, zullen we die eens uitproberen met onze jozef (die het trouwens wonder boven wonder en vol ongeloof van de plaatselijke bevolking heeft gehaald!)! Zo gezegd zo gedaan, en tis inderdaad een specialleke: je komt haast niemand tegen ( soms eens een achtergelaten auto, dan weer eens een avontuurlijke motorijder die ook de uitdaging aangaat en heel af en toe iemand die in 1 van die gaten woont), al die dagen heel de tijd gewoon het niets om je heen, heel veel lucht, van het ene moment op het andere weer een ander prachtig landschap binnenrijden, echt heel speciaal! En wind! Maar wind dat er daar de hele tijd was! Hoe mooi Patagonië ook is, ik zou er van mn leven niet willen wonen, heel de tijd die wind die in je oren giert, auw! Afij, aangezien Judith haar mama vandaag aankwam hadden we maar een bepaald aantal dagen om hier (=in Punta Arenas in Chili) te geraken, waardoor het dus stevig doorsjeezen was (en dat betekent op kiezelwegen 400 km per dag, wat heel flink is aangezien we elk uur 10 minuutjes moeten stoppen (en eigenlijk met open motorkap rijden :) ) om de motor te laten afkoelen, lijkt bizar, maar sindsdien heeft ie toch veel minder problemen gehad!) en regelmatig een natuurpark doen, elk met zn eigen prachtige meren of bergen, twas echt ongeloflijk, elke dag opnieuw mooie plekjes (door die parken zelf aangeboden, om wild kamperen tegen te gaan, hoe tof is da?) en toffe dagen, bergen beklimmen, in het ene park zonder iemand tegen te komen, het andere park een ongeloflijjke toeristenmagneet, wat ook wel te verstaan is door de geweldige gletsjer die je daar te zien kreeg.
Afij, dus mooie tijden achter de rug, ook nieuwjaar gevierd in zo'n dorpje waar amper mensen wonen, terecht gekomen op een familiefeest en daar wat met de opa's gedanst, waarna we toch ook een echt feestje hebben opgezocht. En daarnet Judith haar mama opgehaald, wat nog even voor de nodige stress zorgde, aangezien Jozef het presteerde de dag ervoor stil te vallen op weg naar hier, op een weg waar amper iemand langskomt, waardoor Judith naar het volgende dorp moest liften (wat bestond uit 3 huizen, namelijk het gemeentehuis, het politiebureau en het tankstation), zodat de politie ons uit de nood is komen helpen (leve reizen als 2 blonde meisjes!) en we de dag erna aan 30 in duur naar het volgende dorp konden tsjokken (80km verder weliswaar). Verder zijn we zonder nummerplaat (want die is eraf gevallen, net zoals de hendel om het raampje open te doen en nog van die dingen) de grens naar Chili overgestoken, wat niet erg bleek te zijn, de tomaat die we mee hadden moesten we echter ter plaatse opeten, die mocht de grens niet over :)
Achja, duizend dingen die ik nog wou vertellen en waar ik nu niet meer aan denk, er zijn allesinds nieuwe foto's op het gekende adres: www.picasaweb.google.com/saidja.gielen , Judith haar mama is hier goed aangekomen, heeft heel wat leuke dingen mee (jeej! leve brieven en pakketjes!) , evenals haar aangenaam gezelschap. Vanaf nu dus 3 weekjes met zn dieën reizen met als hoofddoel in Santiago de Chile te geraken en ondertussen ook nog vuurland te doen, dat worden weer een flink aantal kilometers! Sjans da we graag rijden zegt! k ben al benieuwd wat de komende weken nu weer graan brengen, we lijken hier elke dag weer van de ene verbasing in de andere te vallen (bvb sinds we in toeristischere gebieden zijn, stoppen er van die enorme bussen aan de kant van de weg om foto's van ons te trekken, ons vragen te stellen en ons wa als een paar apen te beloeren, vreemd hoor zelf plots als attractie beschouwd te worden) en ik geniet er met volle teugen van! Okee het is niet elke dag rozegeur een maneschijn (ik mis ook wel dingen thuis en de Jozef kan voor heerlijke dingen zorgen, maar ook voor kopzorgen), maar het besef dat dit toch iets speciaals is wat we doen, het plezier op de mensen hun gezichten als ze ons autotje zien, weten dat we anders thuis maar hadden moeten studeren of werken terwijl we nu zo'n lange vakantie hebben en gewoon dat we hier ongelooflijke dingen zien en meemaken, geeft me toch een heerlijk gevoel en ik kan amper beschrijven hoe blij ik ben dat ik dit doe en meemaak!
Voila, met deze woorden kruip k mijn bed in, ik heb weer even mn best gedaan, hopelijk kunnen jullie er een beetje van genieten, allesinds veel succes dus met de exames iedereen en kleed je goed aan eh want tis percies nog altijd koud daar! (Maar deze keer hier dus ook :) )

Dikke zoenen en tot de volgende!