dinsdag 13 januari 2009

zaterdag 10 januari 2009

Tijd?


"Want wat ook een ander zegt
Er is tijd genoeg
Voor jou, voor mij
Voor iedereen!"


Zo zong Doe Maar, maar doe het maar, tijd is kostbaar! En we zullen het geweten hebben ook!

Daarom doet het zo heerlijk veel deugd te besluiten om toch een dagje langer in een jeugdherberg te blijven, wat op je gemak te komen, eindelijk wat tijd te hebben om eens een brief (en een nieuw blogbericht) te schrijven, zelfs een boek te lezen (ik weet het, het is een luxeprobleem, ik ben er mij ten volle van bewust en ik ben zeer, maar dan ook ZEEER gelukkig dat ik nu niet met exames of werkstress zit (bij deze trouwens heel veel succes met de exames iedereen! Kdenk echt wel aan jullie hoor!)).
Misschien heb ik het al gezegd, maar we hebben hier beseft dat we een beetje teveel landen op 9 maanden hebben gepland, waardoor we dus tegen een flink tijdschema elk land gezien moeten hebben(of langer zouden moeten blijven, maar ik mis mn vriendje zo al genoeg hoor, 9 maand is echt wel genoeg!), waardoor we bvb de voorbije maand 8000 km hebben afgelegd ( o ja, het lijkt misschien of ik enkel over Jozef zn kwaaltjes vertel, maar sinds Paraguay heeft ie echt zn best gedaan!), en die kilometers eisen soms wel zn tol, bij Jozef en bij ons ook. Ik weet dat het koud is in België, maar hier ook en zo slapen in een tentje bij vriestemperaturen is niet aan te raden, vooral niet omdat je overdag al al je kleren die ge meehebt over elkaar aandoet (elke dag opnieuw, ge kunt u gaan voorstellen hoe lekker dat da riekt in ons autotje :) ), ge u nooit kunt opwarmen, want de Jozef bezit uiteraard geen verwarmng maar enkel spleten en kieren waar wind door waait en we hebben heel de tijd op ruta40 doorgebracht, waar ge enkel af en toe een gat tegenkomt waar geen kat woont :) Maar geen nood hoor, tis fijn om effe uit te blazen, maar we hebben wel net geweldige weken achter de rug!
Uhu, echt heerlijek weken, aajl tel joe: ruta kwarenta (=ruta40) is een weg die voor een groot deel uit kiezelstenen en aardeweg bestaat, befaamd voor zn pracht en moeilijkheid, dus dachten wij, mooi, zullen we die eens uitproberen met onze jozef (die het trouwens wonder boven wonder en vol ongeloof van de plaatselijke bevolking heeft gehaald!)! Zo gezegd zo gedaan, en tis inderdaad een specialleke: je komt haast niemand tegen ( soms eens een achtergelaten auto, dan weer eens een avontuurlijke motorijder die ook de uitdaging aangaat en heel af en toe iemand die in 1 van die gaten woont), al die dagen heel de tijd gewoon het niets om je heen, heel veel lucht, van het ene moment op het andere weer een ander prachtig landschap binnenrijden, echt heel speciaal! En wind! Maar wind dat er daar de hele tijd was! Hoe mooi Patagonië ook is, ik zou er van mn leven niet willen wonen, heel de tijd die wind die in je oren giert, auw! Afij, aangezien Judith haar mama vandaag aankwam hadden we maar een bepaald aantal dagen om hier (=in Punta Arenas in Chili) te geraken, waardoor het dus stevig doorsjeezen was (en dat betekent op kiezelwegen 400 km per dag, wat heel flink is aangezien we elk uur 10 minuutjes moeten stoppen (en eigenlijk met open motorkap rijden :) ) om de motor te laten afkoelen, lijkt bizar, maar sindsdien heeft ie toch veel minder problemen gehad!) en regelmatig een natuurpark doen, elk met zn eigen prachtige meren of bergen, twas echt ongeloflijk, elke dag opnieuw mooie plekjes (door die parken zelf aangeboden, om wild kamperen tegen te gaan, hoe tof is da?) en toffe dagen, bergen beklimmen, in het ene park zonder iemand tegen te komen, het andere park een ongeloflijjke toeristenmagneet, wat ook wel te verstaan is door de geweldige gletsjer die je daar te zien kreeg.
Afij, dus mooie tijden achter de rug, ook nieuwjaar gevierd in zo'n dorpje waar amper mensen wonen, terecht gekomen op een familiefeest en daar wat met de opa's gedanst, waarna we toch ook een echt feestje hebben opgezocht. En daarnet Judith haar mama opgehaald, wat nog even voor de nodige stress zorgde, aangezien Jozef het presteerde de dag ervoor stil te vallen op weg naar hier, op een weg waar amper iemand langskomt, waardoor Judith naar het volgende dorp moest liften (wat bestond uit 3 huizen, namelijk het gemeentehuis, het politiebureau en het tankstation), zodat de politie ons uit de nood is komen helpen (leve reizen als 2 blonde meisjes!) en we de dag erna aan 30 in duur naar het volgende dorp konden tsjokken (80km verder weliswaar). Verder zijn we zonder nummerplaat (want die is eraf gevallen, net zoals de hendel om het raampje open te doen en nog van die dingen) de grens naar Chili overgestoken, wat niet erg bleek te zijn, de tomaat die we mee hadden moesten we echter ter plaatse opeten, die mocht de grens niet over :)
Achja, duizend dingen die ik nog wou vertellen en waar ik nu niet meer aan denk, er zijn allesinds nieuwe foto's op het gekende adres: www.picasaweb.google.com/saidja.gielen , Judith haar mama is hier goed aangekomen, heeft heel wat leuke dingen mee (jeej! leve brieven en pakketjes!) , evenals haar aangenaam gezelschap. Vanaf nu dus 3 weekjes met zn dieën reizen met als hoofddoel in Santiago de Chile te geraken en ondertussen ook nog vuurland te doen, dat worden weer een flink aantal kilometers! Sjans da we graag rijden zegt! k ben al benieuwd wat de komende weken nu weer graan brengen, we lijken hier elke dag weer van de ene verbasing in de andere te vallen (bvb sinds we in toeristischere gebieden zijn, stoppen er van die enorme bussen aan de kant van de weg om foto's van ons te trekken, ons vragen te stellen en ons wa als een paar apen te beloeren, vreemd hoor zelf plots als attractie beschouwd te worden) en ik geniet er met volle teugen van! Okee het is niet elke dag rozegeur een maneschijn (ik mis ook wel dingen thuis en de Jozef kan voor heerlijke dingen zorgen, maar ook voor kopzorgen), maar het besef dat dit toch iets speciaals is wat we doen, het plezier op de mensen hun gezichten als ze ons autotje zien, weten dat we anders thuis maar hadden moeten studeren of werken terwijl we nu zo'n lange vakantie hebben en gewoon dat we hier ongelooflijke dingen zien en meemaken, geeft me toch een heerlijk gevoel en ik kan amper beschrijven hoe blij ik ben dat ik dit doe en meemaak!
Voila, met deze woorden kruip k mijn bed in, ik heb weer even mn best gedaan, hopelijk kunnen jullie er een beetje van genieten, allesinds veel succes dus met de exames iedereen en kleed je goed aan eh want tis percies nog altijd koud daar! (Maar deze keer hier dus ook :) )

Dikke zoenen en tot de volgende!

maandag 29 december 2008

Warme kerstmis





Iets te laat wegens allures van ons kodakskes, maar toch nog aan iedereen een heerlijke kerstperiode en een warm 2009! Wij zijn allesinds al goed begonnen hier :)

Kleine update: we zijn maar 1 dagje in Paraguay gebleven, ondertussen al 4000 km, 2 walvissen en enkele kolonies zeeleeuwen en -olifanten verder, de jozef is percies gefixt, nu in Esquel, een alpendorpje in Argentinië :) en vanaf nu enkel maar meer Zuidelijker (wat hier dus kouder en kouder betekent!), op naar de gletsjers, op naar Judith haar mama die we binnenkort in Chili oppikken en op naar het Zuidelijkste stadje ter wereld! Wij hebben er al zin in!

Zoen Zoen en veel Zon ook want het schijnt nogal koud te zijn daar

donderdag 18 december 2008

Paraguay?

Uhu, Paraguay! Daar zitten we nu, hopelijk voor de laatste keer te wachten tot de auto is vermaakt (want hier in Paraguay crossen er veel meer keverkes rond, dus hier zouden ze er veel meer van kennen, op hoop van zegen...) , zodat we hier straks in plaats van schokkend en duwend (zoals gisteren) gewoon vlot rijdend de grens over kunnen steken, met al vast een heleboek wisselstukken in de koffer voor als er weer iets fout gaat ( en die kans bestaat wel degelijk :) )
Maar geen nood, dat gaf ons weer even tijd om foto's op te laden, hup heej!
Check dus snel weer www.picasaweb.google.com/saidja.gielen (ook bij Uruguay zijn er nog bij gekomen) en laat ons weten hoe jaloers je werd :)

Toedeloew! Ons gaan terug Argentinië toe!

PS: terug met 2 trouwens, want die afrikaner was toch ni so baie leuk ni, so ons het hem gedump :)

maandag 15 december 2008

De politie, uw vriend!

O ja, zet je klaar, we hebben hier weer de geweldigste verhalen klaar voor jullie, de politie is onze vriend, en we hebben het geweten!

Herinner u het vorige bericht, onze Jozef had stevige buikkrampen, wij waren op zoek naar een mechanieker en als pauze hadden we even een fris cybercafé opgezocht, wel, hier het vervolg, u bezorgd door mijn bevallige assistente Judith (waarvoor dank!) :

"Geen mechanieker te vinden, dus na een aangename middagpauze wilden we een beetje verderop een plaatsje vinden aan de rivier om er ons tentje te zetten en te overleggen wat we zouden doen (dit in aangenaam gezelschap van de ondergaande zon). Dat zou – zo bleek snel – echter te vlotjes geweest zijn. Toen we bij onze auto aankwamen werden we als het ware van in de rug door vier agenten ‘omsingeld’. Of we konden meekomen naar het bureau (later bleek dat die mannen daar de hele tijd hadden gewacht op ons)?. De politiecontrole (op de baan) van de dag ervoor in gedachten (stroef begonnen, grappig geëindigd), mopperden we een beetje tegen elkaar dat ze toch begonnen overdrijven en dat dat machtsvertoon nergens voor nodig was. Saïdja spoorde mij aan toch beleefd te blijven. Na een hele tijd moesten we mee naar een apart bureautje waar we – onder toeziend oog van vier agenten en twee oversten – uitvoerig werden ondervraagd over onze voorbije dagen. Toen we eindelijk durfden vragen wat er eigenlijk aan de hand was (we vreesden dat onze ‘illegale’ oversteek over de grens mss de ronde had gedaan) bleek dat er die dag mensen waren overvallen 100km noordelijker en… dat wij perfect voldeden aan het profiel van de overvallers: twee jonge blonde dames (nu moet je weten dat wij hier gi-gan-tisch uit de toon vallen en dit dus wel heel bizar is). Resultaat: wij schieten allebei keihard in de lach. Dat verbetert er niet op wanneer een andere flik met een robotfoto binnenkomt die, volgens hen, sprekend op Saïdja lijkt. Als je het mij vraagt, behalve de krullen waren er geen gelijkenis. Dit was het zo wel voor ons, als we tot dan toe al min of meer hadden geprobeerd onze slappe lach binnen te houden was het hek nu wel van de dam (en volledig terecht, zo lijkt mij?). Dit maakte onze agenten enkel nog pister, maar veel viel er tegen ons niet meer te zeggen. In ieder geval, wij waren de eerste verdachten van een overval en moesten mee naar de ‘crime scene’ om geïdentificeerd te worden, weliswaar 100 km verder en niet naar de plaats waar wij wilden. Dit alles onder politie-escorte … in onze eigenste Jozef. Deze is ongeveer boemvol geladen en plots moesten wij plaats maken voor twee gewapende agenten. Wijzelf vonden dat nogal komisch en namen dan ook onze tijd om alle bagage op het dak te binden. Vooral de vrouwelijke flik dacht daar duidelijk anders over, had ze gemogen, ze had ons onmiddellijk neergeknald, afgeleid uit haar blikken. Allemaal mooi en wel, ware het niet dat onze Jozef nog steeds ziek was (en dat schokken was enkel erger met vier man) dus zo gingen wij – heel op het gemak – richting Virasoro. Toen we – eindelijk – toekwamen waren onze begeleiders nukkig – en ik druk het héél zacht uit – en hadden wij (‘je weet maar nooit’) al afgesproken wat we zouden doen moesten die onnozelaars ons werkelijk identificeren. Dat bleek nergens voor nodig (een nachtje in de Argentijnse cel zat er niet in) en na enkele uren waren wij weer op vrije voeten.Jammergenoeg moesten we wel noodgedwongen ons heerlijk slaapplekje aan de rivier inruilen voor een donkere plek in het stadspark, maar we klagen niet!

Ondertussen – drie dagen later – zijn we hier nog steeds (zondag , goed te begrijpen, wordt hier niet gewerkt, maar maandag was feestdag, dus ook niet – en ze zijn hier bijzonder goed in het vastleggen van feestdagen). Ondertussen is Jozef net gemaakt (de gebruikte benzine bleek vuil te zijn en onze auto kan dat niet aan) en vertrekken wij zo onmiddellijk richting watervallen. Zo zullen we daar hopelijk binnen de twee dagen aankomen, wat later dan gepland. Wij geloven er nog steeds in, jullie toch ook?"

die laatste 5 regels bleken echter niet te kloppen, ondertussen (en dat is al een dag of 10 en 5 mechaniekers later) heeft onze Jozef nog steeds last van ouderdomskwaaltjes en zijn we wederom aan het wachten tot de mechanieker van dienst de Jozef weer heeft gerepareerd (hopelijk deze maal voor wat langer dan 1 dag?!)

In die ondertussen zitten echter nog enkele kleine verhalen vervat, zoals:

- mechanieker nr zoveel zag ons probleem niet, maar tegen de tijd dat we wouden vertrekken begon het zo hard te gieten dat we in zijn garage tussen al de kapotte auto's mochten blijven slapen

- een derde bezoekje aan het warme Brasil, in de hoop dat ze ons daar konden helpen, dit bleek ijdele hoop te zijn, maar het bezorgde ons wel een heerlijke avond in een camping met zwembad, pingpong, pool... (wat echt fijn kan zijn na weken kamperen) en een bezoekje aan de Brasiliaanse kant van de watervallen

- aankomend in Iguacu presteert Jozef het om het bijna helemaal te begeven, dus Judith houdt 2 fluitende kerels tegen, die halen uit het niets een walkie-talkie boven en beginnen voor ons naar een mechanieker te vragen die nog open is (uhu, het was vrijdagavond...). Bleek die eerste gast het hoofd van de federale politie van Iguacu te zijn die wel erg met ons in zat. Gevolg: de walkie
-talkie wordt meermaals bovengehaald, er wordt vanalles geregeld, plots worden wij meegenomen naar een huis, worden er matrassen binnen gebracht, mogen wij onze spullen daar zetten, en beginnen ze het huis te doorzoeken naar rondslingerende revolvers... Blijkbaar een huis waar tijdelijke krachten slapen ofzo, die hebben allesinds plaats voor ons moeten maken die nacht :) Een uurtje later (na ons tijd te hebben gegeven ons wat op te frissen (wat zeer zeer welkom was)) kwamen ze ons weer ophalen, bleken we naar een ander huis te moeten want 1 van de tijdelijke agenten zn vriendinnetje kwam net die nacht, en namen ze ons mee uit drinken. Een beetje teleurgesteld dat we nit met hen wouden gaan feesten, brachten we ons dan toch terug en de volgende dag werden we naar een mechanieker begeleid die veel wist van oude auto's. Jammer genoeg was het zaterdag en zijn er dan geen wisselstukken te vinden, dus hebben we hier het weeekend doorgebracht, de Argentijnse kant van de watervallen gezien (waaw, waaaaw, WAAAAAAW! nog nooit (denk ik) zulk indrukwekkends natuurfenomeen gezien! Natuurlijk staat dat in alle boekjes als 1 van de punten die je MOET gezien hebben! Heerlijke dagen achter de rug!).

- Bij het bezoeken van de watervallen begon het water plots ook stevig uit de hemel te vallen => wij doorweekt en een lift gekregen terug naar ons hsotel van 2 Amerikanen die eigenlijk naar Brasilië terug moesten maar met graagte een ommetoertje voor ons maakten en ons zelf op bier trakteerden

- in iguacu een vrouw met kind en kerel leren kennen (verhaal volgt, het is totaal absurd) en om dat verhaal kort te maken: zij werd hier verliefd, hare lover komt morgen of vandaag ergens aan, bijgevolg zit haar Zuid-Afrikaanse vriend hier nog 3 weken alleen en omdat wij naar Ushuaia trekken en hij dat ook nog wel wilt zien gaat ie maar met ons mee.. uhu, we moeten hem eigenlijk 20 minuutjes geleden gaan ophalen, dat wordt spoeien :) , kben al heel benieuwd hoe dat gaat uitdraaien zo reizen met een vreemde erbij, we willen het allesinds een kans geven, maar als het ni meevalt, vliegt ie er jammer genoeg uit...

Dus, weer veel meegemaakt de laatste dagen, soms tot in het absurde toe, wij genieten er allesinds met de volle teugen van! Maar nu dus snel naar het station :)

Tot de volgende!

zaterdag 6 december 2008

Sinterklaas kapoentje...


O ja, de sint kwam deze nacht in België, en uiteraard gingen wij er ook voor zorgen dat hij ook hier een pakje bij onze schoen zette, maar toen liepen de voorbije dagen niet helemaal zoals gepland...

een kleine terugblik:


-Uiteraard- 1 dagje te laat vertrokken bij Yolan, zodat we de stad toch 1 dag deftig konden bezoeken, tja, was dat even mislukt!

De dag zelf -uiteraard- te laat vertrokken en fout gereden (hoewel dat fout rijden best wel meeviel, het kon pakken erger, Buenos Aires is dan ook een drukke stad om uit te geraken...), dus des avonds een zijsteegje in gereden en op een heerlijk plekje gekampeerd

En toen begon het: de dag erna, we rijden heel de tijd langs de Uruguayaanse grens, en omdat we die toch o zo genakkelijk over hadden kunnen steken, ging dat toch ook geen probleem zijn om even terug te keren en de thermen daar te doen? De thermen hebben we gedaan, en die waren inderdaad heerlijk (en gratis by the way, samen met de camping die erbij hoorde), maar bij het terug de grens over te willen steken de volgende dag bleek het misschien toch de moeite niet te zijn geweest daarvor terug te keren naar Uruguay. We kregen namelijk te horen da wij zo vaak als we wilden naar Argentinië mochten, maar onze lieve Jozef niet mee mocht, dat het een sjanske was dat we hem vorige keer al over de grens hadden gekregen... Hadden we dat geweten waren we natuurlijk niet teruggekeerd.

Koppig (en naïef?) als we zijn bleven we volhouden en daa zitten totdat ze ons zouden over laten gaan, maar de douaniers hadden meer tijd, meer schaduw en vooral meer orders van bovenaf (hoewel ze ons allemaal wel sympathiek vonden en wel met ons wouden trouwen om de auto mee over de grens te krijgen), waardoor wij na een tijdje toch afdropen en noordelijker trokken naar de volgende grenspost. Hier wisten ze echter niets van die regel, dus lieten ze Jozef mooi met ons meegaan, dus stonden we plots terug in Brasil (hip hoj, meer stempels in ons belangrijkste boekje hier!), en een uurtje later ook weer in Argentinië, oefte!!! Dat belooft...

Aangezien we zoveel uren hadden verloren besloten we dan even flink door te rijden in het donker, maar daar besliste Jozef plots anders over, uhu, hij protesteert! Niks ervan denkt ie, ik rij geen 90 meer met jullie, vanaf nu alleen maar 80 en liefst nog 70 per uur, anders begin ik te schkken! Grapjas! Bijgevolg aan de kant van de weg geslapen, op de oprit van mensen, daarnet tot het volgende dorpje gereden en laten nakijken door een mechanieker, maar tevergeefs, hij vind niets en de Jozef blijft (geukkig zwel minder hard) protesteren.


Hierdoor hebben we besloten dat we ons beestje beter moeten verzorgen, hem meer rust en tijd meten gunnen, tis tenslotte al n oud bakje eh... We zouden toch graag hebben dat ie nog een tijdje meegaat, en liefst met ons!


Ziezo, nog maar enkele dagen weg en weer een hele ommekeer van de plannen, dat belooft, nog 600 km en we zijn bij de watervallen, misschien dan weer nen update en foto ( o ja, want er zijn er al weer duizend leuke hoor!)


Dikke zoenen daar en hasta la pasta!

dinsdag 2 december 2008

3 dias cumpleaños

Hola todos!

Allereerst: merci voor de keiveel mailtjes, berichtjes, brieven en bellekes voor mn verjaardag, echt supertof! Kheb hier dan ook nen heerlijke verjaardag gehad,met ne volledigen plaatselijke asado, gegeven door Yolan zijn familie!

Uhu, ik ben hier bij mn broertje!! Hoe tof is da? Heeeeel tof! En wa nog toffer is, Yolan gaan een eindje met ons meereizen binnenkort! Ik zie er al naar uit! En wa ook nog heel tof is, is da we dus in Argentinië zitten! Woehoew! Eindelijk de grens over geraakt! Niet zonder enige moeite, we moesten de boot halen van 3u30 en na enige foutzetting van de wekker bleek dat we dus nog maar 15 minuten hadden om daar te geraken, vervolgens bleek de visakaart niet te werken en hadden we niet meer genoeg uruguayaanse pesos voor de overtocht.. Gelukkig hebben we dankzij een goede tip van t vriendje ook dollars mee die hier gelukkig regelmatig aanvaard worden, dus dat was ook in orde.
Op de boot op het achterdek geslapen, zodat we werden gewekt door een prachtige zonsopgang, met alleen water rondom ons (echt heerlijk! Jammer genoeg dachten we dat onze kodak beneden in de auto stak... Domme kiekens!), en dan de climax, in onze Jozef van de kade rijden, het is te zeggen, dat was het plan, ware het niet dat langs de overkant van de brug ze plots grote stopgebaren en een heleboel kabaal begonnen te maken. Blijkbaar waren we nog niet zo goed aangemeerd als we dachten en wou ik (enthousiast als ik was om naar Yolan te gaan die al aan de overkant stond te wuiven) dus iets te snel oversteken... Maar dus al bij al niet in het water gekletterd ( dat zou echt niet zo´n goeie mop zijn :) ) en hier ondertussen al meerdere pogingen gedaan buenos aires te bezoeken, verjaardag gevierd (en nog steeds aan het vieren,want vandaag verjaart Judith dus was de afspraak dat we beiden gewoon 3 dagen aan een stuk zouden vieren)

En vandaag voor de laatste keer de stad in, want morgen zijn we hier weg, jes! Twas fijn om hier bij Yolan zn (trouwens heel hartelijke, warme en open) familie te zijn, maar tis ook heerlijk weer te vertrekken met duizenden fijne vooruitzichten en gewoon weer met het tentje en de jozef op het gemak door Argentinië te bollen. Vanaf nu dus waarschijnlijkiets minder vaak internetcafés en dergelijke,maar ik probeer jullie zo goed en zo kwaad mogelijk op de hoogte te houden!

Dikke zoenen daar in het thuisfront, en doe maar nen dikke pull aan want khoor dat t daar koud is :) Toedeloew!