Vluchtnummer IB3214 van Iberia in de gaten houden jongens.
maandag 20 april 2009
Terugkomst 24/04
Het ticket naar België is geregeld. Saïdja landt vrijdag 24 april om 18u35 in Zaventem. En dat na een tussenstop in Lima, Mexico city en Madrid.
Vluchtnummer IB3214 van Iberia in de gaten houden jongens.
Vluchtnummer IB3214 van Iberia in de gaten houden jongens.
Hola Belgica!
Uhu, ik heb er genoeg van!
Judith weg, Tim weg, geen mensen in het hostel om tegen te babbelen (A ja, wie gaat er nu naar Equador tijdens het regenseizoen? Bijna niemand blijkbaar!), dus niet veel meer te beleven hier, ik ben ermee weg!
Weliswaar via een tussenstop in Lima, een dagje in Mexico city en dan nog een laatste stopje in Madrid, maar uiteindelijk kom ik dan vrijdagavond toch aan in la chica Belgica, dus pakt dat het zonneke schijnt, het gras groen is en de pintjes fris staan!
Ik kijk er al naar uit iedereen terug te zien!!
Tot heel snel!!
Judith weg, Tim weg, geen mensen in het hostel om tegen te babbelen (A ja, wie gaat er nu naar Equador tijdens het regenseizoen? Bijna niemand blijkbaar!), dus niet veel meer te beleven hier, ik ben ermee weg!
Weliswaar via een tussenstop in Lima, een dagje in Mexico city en dan nog een laatste stopje in Madrid, maar uiteindelijk kom ik dan vrijdagavond toch aan in la chica Belgica, dus pakt dat het zonneke schijnt, het gras groen is en de pintjes fris staan!
Ik kijk er al naar uit iedereen terug te zien!!
Tot heel snel!!
maandag 30 maart 2009
Domper op de feestvreugde
-Oi oi oi, dat ziet er niet goed uit-
zei de dokter in het ziekenhuis in Lapaz
-Oei oei oei, Kom maar snel naar huis!-
zei Judith haar dokter in Oostende
...
Judith haar nier wou nimeer...
Stomme nier!
En toen ging het allemaal pijlsnel:
zei de dokter in het ziekenhuis in Lapaz
-Oei oei oei, Kom maar snel naar huis!-
zei Judith haar dokter in Oostende
...
Judith haar nier wou nimeer...
Stomme nier!
En toen ging het allemaal pijlsnel:
Er proberen nog het beste van te maken, wetende dat het plotseling onze laatste dagen samen zijn, allebei laten doordingen wat er gebeurt: onze reis is gedaan! Lapaz binnenrijden was de laatste keer met Jozef rijden blijkbaar. Snel nog checken of we hem toch ni naar Belgie kunnen shippen, blijkt te duur, dan toch maar schenken aan Parmenia en Fernando. Plots al onze spulletjes eruit halen, sorteren wat we nog willen hebben, wie wat meeneemt, wat naar huis wordt gestuurd en vooral wat we achterlaten...
Nog eens naar de verzekering bellen en hup, plots moet Judith de volgende ochtend al de vlieger op en niet over 5 dagen zoals wij zo mooi hadden gepland. Dus ineens nog maar enkele uren samen...
En weer geen geld kunnen afhalen, dus die laatste avond wijn drinken zat er niet in :(
En weer geen geld kunnen afhalen, dus die laatste avond wijn drinken zat er niet in :(
Eergisteren dan was het zover, 2 dagen nadat we het nieuws kregen vertrok Judith om 6 uur sochtends terug naar Belgie
Traantjes langs beide kanten
Uiteraard
Uiteraard
Wie zou er niet wenen bij het achterlaten van ons prachtig autotje? Bij het besef dat het allemaal voorbij is, deze geweldige reis samen?
Het zijn hier dus best onverwachtte en emotionele dagen geweest, gelukkig voor mij komt Tim hier morgen aan (HOERA!), wat de boterham wel gemakkelijker laat doorslikken (of hoe je dat ook zegt). Dus nu is het spannend uitkijken naar morgen, 3 weken van mn vriendje genieten en dan zien we wel weer... Of ik verder alleen reis, een projectje doe voor vrijwilligerswerk of gewoon met Tim mee naar huis kom, ik weet het nog niet, on verra!
Judithje, nog eens merci om dit samen met mij te doen, superstom dat het zo moet eindigen, ik heb allesinds de tijd van mn leven gehad! Laat je maar goed verzorgen, khoop dat alles snel terug beter met je gaat! En als dat het geval is, kom dan maar gauw terug!
en zoals den admiral zong:
-and the good times they re talking about, they have not even yet begun!-
-and the good times they re talking about, they have not even yet begun!-
Kga je missen hier meid!!!!
dinsdag 24 maart 2009
het leven is altijd goed als je in een hangmat ligt...
Oh ja, ik heb hier weer geweldige dagen achter de rug, lekker druk, met aangenaam gezelschap, dus ikke content. We zijn nu in Lapaz om efkes te bekomen, om onze jozef weer efkes binnen te doen (tzal 1 van de laatste keren zijn...) , om af te spreken met mensen die we daarvoor al hadden ontmoet (das leuk, voelt echt een beetje aan als thuiskomen als je al zoveel mensen kent in een stad :) ). En dus eindelijk ook tijd om nog eens deftig wat mailtjes te sturen en te beantwoorden, enmn blog bij te vullen. Kmoet zeggen, de motivatie om deze blog bij te houden zakt zo wa, maar deze verhalen kan ik jullie echt niet laten missen:
We zijn net naar de jungle geweest, dus lekker warm, heerlijk chillen in de hangmat, effe wennen aan de tropische temperaturen. Dan 3 dagen in de pampas, wat eigenlik betekent 3 dagen leven in een paalwoning en dan met het bootje erop uit om anacondas, capibara's, papegaaien en roze dolfijnen te gaan zoeken. Met die dolfijnen hebben we dan ook gezwommen, wat echter minder spectaculair was dan het lijkt :) en de volgende dag zijn we gaan vissen naar piranhas :) echt grappig allemaal! En omdat we er nog niet genoeg van hadden besloten we met de boot terug te gaan naar het plekje waar onze auto stond, maar op die boot bleek helemaal geen dak te zijn (was zo viavia geregeld, niet via een touroperator ofzo, dus we waren echt gewoon enkelen onder de mensen die die boot moesten nemen omdat ze in zo'n piepklein huisje woonden midden in de jungle), en het blijft hier nog steeds regenseizoen, dus dat waren 2 natte dagen :) wat het eerlijk gezegd toch iets minder aangenaam maakte... blijkt ook dat we op de boot zaten met 4 kerels die al een week op en af aan het varen waren, op zoek naar het lijk van de broer van 1 van die mannen (bweurk.. moet echt verschrikkelijk zijn!). Plots zien er ook ene apen , en wij "ooooh! jeej apen!" En zij: "Mata uno, mata uno!" wat dus betekent: dood ene! Plots halen er 2 een gemaan geweer boven. Wij vallen bijna achterover, zaten wij in en boot met stropers? zij zeggen van ni, voor hen is het een goedkope maaltijd... Wij besloten allesinds onze mond te houden als we nog apen zouden zien! Dus werd er een aap afgeknald, maar het lichaampje besloot in de boom te blijven hangen (er zijn nogal veel hoge bomen in de jungle...), dus werd het enkel rijst als avondeten... En dan was het nog niet gedaan hoor! Bleek dat de boot niet zo ver wou gaan als afgesproken, dus taxi's moeten nemen enzo, en dan bleek dat ons geld ver op was en geen enkele bank visa of mastercard wou accepteren (en al onze dollars waren al gewisseld), dus werd het terug liften naar coroica, en huppa, daar vonden we toch wel een ritje mee met een bus vol evangelisten :) HYLARISCH!! ook wel een beetje irritant, want hoewel ze allemaal supervriendelijk waren, begonnen ze ons ook vol overtuiging te bekeren :) en tis ni da ge wegkunt in nen bus eh... en heel de busreis ook gezang en regelmaig kreten als
Christe vive! Christe vive!
Gloria a dios!
Hallelluja!
Las belgicanas, VICTORIA!
Ja da was me de ervaring wel :)
Eindelijk aangekomen in coroico (waar jozef op onsstond te wachten) bleek daar de enige bank zijn visamachientje kapot, wardoor we vanalle touren hebben moeten uithalen om aan geld te geraken, anders zouden we daar nog 4 dagen vastzitten zonder geld... Dus na veel gesmeek bij een hotel waar je met visa kon betalen,wouden die ons tegen een prijsje van 20procenttoch een beetje geld geven... Uiteindelijk dan naar Lapaz gereden met een autotje dat altijd stilvalt als ge ne second geen gas geeft (en dat is niet practisch hoor in de bergen, en al zeker ni in zo'n drukke stad als Lapaz!!), sjanske stond er (tot onze grote verbasing touwens) ons iemand op te wachten en konden we gewoon achter hem aan rijden. Die hebben ook ne mechanieker enzo voor ons geregeld, samen mee gaan eten, mee naar de dokter,die hebben echt al veel tijd in ons gestoken, echt heerlijk hoe tof en vriendelijk de mensen hier kunnen zijn!
Ziezo, dus nu is het even chillen in Lapaz, morgen vertrekken wenaar het Titicacameer samen met vrienden van Judith en daarna reis ik door naar Lima want over 6 dagen komt Tim daar aan! WOEHOEW!!!
En met dit heerlijk vooruitzicht in gedachten kan ik hiermet ne gemane glimlach afsluiten!
Hasta luego!
We zijn net naar de jungle geweest, dus lekker warm, heerlijk chillen in de hangmat, effe wennen aan de tropische temperaturen. Dan 3 dagen in de pampas, wat eigenlik betekent 3 dagen leven in een paalwoning en dan met het bootje erop uit om anacondas, capibara's, papegaaien en roze dolfijnen te gaan zoeken. Met die dolfijnen hebben we dan ook gezwommen, wat echter minder spectaculair was dan het lijkt :) en de volgende dag zijn we gaan vissen naar piranhas :) echt grappig allemaal! En omdat we er nog niet genoeg van hadden besloten we met de boot terug te gaan naar het plekje waar onze auto stond, maar op die boot bleek helemaal geen dak te zijn (was zo viavia geregeld, niet via een touroperator ofzo, dus we waren echt gewoon enkelen onder de mensen die die boot moesten nemen omdat ze in zo'n piepklein huisje woonden midden in de jungle), en het blijft hier nog steeds regenseizoen, dus dat waren 2 natte dagen :) wat het eerlijk gezegd toch iets minder aangenaam maakte... blijkt ook dat we op de boot zaten met 4 kerels die al een week op en af aan het varen waren, op zoek naar het lijk van de broer van 1 van die mannen (bweurk.. moet echt verschrikkelijk zijn!). Plots zien er ook ene apen , en wij "ooooh! jeej apen!" En zij: "Mata uno, mata uno!" wat dus betekent: dood ene! Plots halen er 2 een gemaan geweer boven. Wij vallen bijna achterover, zaten wij in en boot met stropers? zij zeggen van ni, voor hen is het een goedkope maaltijd... Wij besloten allesinds onze mond te houden als we nog apen zouden zien! Dus werd er een aap afgeknald, maar het lichaampje besloot in de boom te blijven hangen (er zijn nogal veel hoge bomen in de jungle...), dus werd het enkel rijst als avondeten... En dan was het nog niet gedaan hoor! Bleek dat de boot niet zo ver wou gaan als afgesproken, dus taxi's moeten nemen enzo, en dan bleek dat ons geld ver op was en geen enkele bank visa of mastercard wou accepteren (en al onze dollars waren al gewisseld), dus werd het terug liften naar coroica, en huppa, daar vonden we toch wel een ritje mee met een bus vol evangelisten :) HYLARISCH!! ook wel een beetje irritant, want hoewel ze allemaal supervriendelijk waren, begonnen ze ons ook vol overtuiging te bekeren :) en tis ni da ge wegkunt in nen bus eh... en heel de busreis ook gezang en regelmaig kreten als
Christe vive! Christe vive!
Gloria a dios!
Hallelluja!
Las belgicanas, VICTORIA!
Ja da was me de ervaring wel :)
Eindelijk aangekomen in coroico (waar jozef op onsstond te wachten) bleek daar de enige bank zijn visamachientje kapot, wardoor we vanalle touren hebben moeten uithalen om aan geld te geraken, anders zouden we daar nog 4 dagen vastzitten zonder geld... Dus na veel gesmeek bij een hotel waar je met visa kon betalen,wouden die ons tegen een prijsje van 20procenttoch een beetje geld geven... Uiteindelijk dan naar Lapaz gereden met een autotje dat altijd stilvalt als ge ne second geen gas geeft (en dat is niet practisch hoor in de bergen, en al zeker ni in zo'n drukke stad als Lapaz!!), sjanske stond er (tot onze grote verbasing touwens) ons iemand op te wachten en konden we gewoon achter hem aan rijden. Die hebben ook ne mechanieker enzo voor ons geregeld, samen mee gaan eten, mee naar de dokter,die hebben echt al veel tijd in ons gestoken, echt heerlijk hoe tof en vriendelijk de mensen hier kunnen zijn!
Ziezo, dus nu is het even chillen in Lapaz, morgen vertrekken wenaar het Titicacameer samen met vrienden van Judith en daarna reis ik door naar Lima want over 6 dagen komt Tim daar aan! WOEHOEW!!!
En met dit heerlijk vooruitzicht in gedachten kan ik hiermet ne gemane glimlach afsluiten!
Hasta luego!
dinsdag 10 maart 2009
Twee blondjes
Na hun vertrek uit Santiago, waar Judith en Saïdja twee weken bij ons gelogeerd hebben, vroeg Saïdja me een tekstje voor haar blog te schrijven. Uiteraard wilde ik dat wel doen, maar toch: wat te vertellen? Welke anekdotes eruit te pikken? Hoe in woorden te vatten wat voor sfeer er die twee weken in ons kleine appartementje geheerst heeft, hoe ze ons verblijf hier hebben betoverd met hun aanstekelijk enthousiasme? Hoe te beschrijven, het verweesde gevoel toen die gekke waternimfen weer uit ons leven verdwenen?
Vandaar dat ik dacht: zeg het met muziek! Waar woorden tekort schieten, kan een mooi liedje de perfecte invuller van herinneringen zijn! En ik had geluk: velen onder jullie weten dit wellicht niet, maar er is ooit een erg mooi liedje geschreven over Judith en Saidja. Het betreft hier het nummer “Twee meisjes” door Raymond van het Groenewoud, waarlijk een schitterende Nederlandstalige klassieker! Als ik mij niet vergis, gaat de tekst als volgt:
Twee meisjes op het strand
Ze lezen modebladen
Ze kijken in het rond
Ze dromen van een prins
Twee blondjes in Santiago
Ze zitten bij het zwembad
Ze drinken witte wijn
Ze spelen zeemeermin
Ze schudden met hun haar
En alle mannen kijken
Ze houden van terrasjes
Ze lachen heel wat af
Ze nemen ons op sleeptouw
Voor gekke avonturen
Ze kopen nieuwe kleedjes
Ze huilen bij een film
(instrumental)
Twee blondjes in Santiago
Ze houden van het leven
Ze gaan nu weer hun weg
Een bladzijde slaat om…
Judith en Saïdja, bedankt voor de leuke tijd die we samen gehad hebben, en nog heel veel succes en plezier met het vervolg van jullie reis!!!Vele groetjes uit (het nog steeds behoorlijk warme) Santiago!!
En toen nam ik het weer over: Joepie! Leve gastschrijfsters! Dankje Sien voor dit prachtige berichtje!!!! En nog eens bedankt ook voor de heerlijk leuke weken in Santiago! We hebben er zeker zo hard van genoten als jij!
Als er nog mensen zo'n leuke dingen over ons willen schrijven: u weze zeeer welkom :)
En als er mensen gewoon een berichtje willen sturen, kan dat plots, en wel op dit nummer:
00591/7384.92.25
Laat ze maar komen die smsjes :)
toedloew honeyz!
Vandaar dat ik dacht: zeg het met muziek! Waar woorden tekort schieten, kan een mooi liedje de perfecte invuller van herinneringen zijn! En ik had geluk: velen onder jullie weten dit wellicht niet, maar er is ooit een erg mooi liedje geschreven over Judith en Saidja. Het betreft hier het nummer “Twee meisjes” door Raymond van het Groenewoud, waarlijk een schitterende Nederlandstalige klassieker! Als ik mij niet vergis, gaat de tekst als volgt:
Twee meisjes op het strand
Ze lezen modebladen
Ze kijken in het rond
Ze dromen van een prins
Twee blondjes in Santiago
Ze zitten bij het zwembad
Ze drinken witte wijn
Ze spelen zeemeermin
Ze schudden met hun haar
En alle mannen kijken
Ze houden van terrasjes
Ze lachen heel wat af
Ze nemen ons op sleeptouw
Voor gekke avonturen
Ze kopen nieuwe kleedjes
Ze huilen bij een film
(instrumental)
Twee blondjes in Santiago
Ze houden van het leven
Ze gaan nu weer hun weg
Een bladzijde slaat om…
Judith en Saïdja, bedankt voor de leuke tijd die we samen gehad hebben, en nog heel veel succes en plezier met het vervolg van jullie reis!!!Vele groetjes uit (het nog steeds behoorlijk warme) Santiago!!
En toen nam ik het weer over: Joepie! Leve gastschrijfsters! Dankje Sien voor dit prachtige berichtje!!!! En nog eens bedankt ook voor de heerlijk leuke weken in Santiago! We hebben er zeker zo hard van genoten als jij!
Als er nog mensen zo'n leuke dingen over ons willen schrijven: u weze zeeer welkom :)
En als er mensen gewoon een berichtje willen sturen, kan dat plots, en wel op dit nummer:
00591/7384.92.25
Laat ze maar komen die smsjes :)
toedloew honeyz!
dinsdag 3 maart 2009
sneeuw in de woestijn!
het ging als volgt:
'welke kleren moeten we dan juist meenemen?'
'Oh, alles een beetje, snachts is het redelijk koud, dus neem een slaapzak mee! Zie voor de rest dat je water en snacks meeneemt, al de rest van eten is inbegrepen'
Bijgevolg stonden wij de volgende dag aan het reisbureau, met roksjes en sandalen, en bijna een kilo chips en 4 liter wijn in onze zakken, helemaal klaar om op 4-daagse naar Bolivia te trekken!
Ja, ni slim eh! Bolivia ligt op 4000m hoog, waardoor het daar best koud is! ZO koud zelfs, dat het plots begon te sneeuwen... Sjanske dat onze bagage nog ni op het dak was gebonden, zodat we toch nog snel onze lange broek en bergschoenen konden aantrekken.
Dan, de grens over, bagage overladen naar 4x4, in de pick-up, en huppakee, we konden eraan beginnen! Het bleek al snel een goed idee te zijn geweest dit tripje niet met Jozef te doen maar met een georganiseerde tour: wegaanduidingen waren er niet, wegen bomvol stenen, vrieskou... Ons schatje had het simpelweg niet aangekund...
Het werd een prachtige 4-daagse, we zagen schitterende bergen, een meer dat van kleur veranderd als de wind erover waaide, een andere lagune die milkshakeroos was, we plonsten in een warmwaterbron terwijl het sneeuwde, logeerden in een hotel waar alles gemaakt was van zout, lachten en gierden met de rest van de groep, cruisten door woestijnen, spotten lama's, voelden ons lijk alsof we over de zee wandelden in de zoutwoestijn, roken de stank van de geisers als we ertussen wandelden, beslopen flamingo's, aten lamavlees tussen de cactussen, klommen op de rotsen in de woestijn van Dalí... Het was prachtig! Elke keer weer blijven we hier prachtige dingen zien! Ik kan het amper met woorden beschrijven, dus check gewoon weer gauw de fotos (www.picasaweb.google.com/saidja.gielen)!
Ziezo, sebiet nog even gaan zandboarden (ja, we krijgen maar niet genoeg van de woestijn) en morgen vertrekken we dan echt naar Bolivia!
Hasta luego amigos!
'welke kleren moeten we dan juist meenemen?'
'Oh, alles een beetje, snachts is het redelijk koud, dus neem een slaapzak mee! Zie voor de rest dat je water en snacks meeneemt, al de rest van eten is inbegrepen'
Bijgevolg stonden wij de volgende dag aan het reisbureau, met roksjes en sandalen, en bijna een kilo chips en 4 liter wijn in onze zakken, helemaal klaar om op 4-daagse naar Bolivia te trekken!
Ja, ni slim eh! Bolivia ligt op 4000m hoog, waardoor het daar best koud is! ZO koud zelfs, dat het plots begon te sneeuwen... Sjanske dat onze bagage nog ni op het dak was gebonden, zodat we toch nog snel onze lange broek en bergschoenen konden aantrekken.
Dan, de grens over, bagage overladen naar 4x4, in de pick-up, en huppakee, we konden eraan beginnen! Het bleek al snel een goed idee te zijn geweest dit tripje niet met Jozef te doen maar met een georganiseerde tour: wegaanduidingen waren er niet, wegen bomvol stenen, vrieskou... Ons schatje had het simpelweg niet aangekund...
Het werd een prachtige 4-daagse, we zagen schitterende bergen, een meer dat van kleur veranderd als de wind erover waaide, een andere lagune die milkshakeroos was, we plonsten in een warmwaterbron terwijl het sneeuwde, logeerden in een hotel waar alles gemaakt was van zout, lachten en gierden met de rest van de groep, cruisten door woestijnen, spotten lama's, voelden ons lijk alsof we over de zee wandelden in de zoutwoestijn, roken de stank van de geisers als we ertussen wandelden, beslopen flamingo's, aten lamavlees tussen de cactussen, klommen op de rotsen in de woestijn van Dalí... Het was prachtig! Elke keer weer blijven we hier prachtige dingen zien! Ik kan het amper met woorden beschrijven, dus check gewoon weer gauw de fotos (www.picasaweb.google.com/saidja.gielen)!
Ziezo, sebiet nog even gaan zandboarden (ja, we krijgen maar niet genoeg van de woestijn) en morgen vertrekken we dan echt naar Bolivia!
Hasta luego amigos!
woensdag 25 februari 2009
Carnaval in de woestijn
Raad eens wat je denkt na een nachtje carnaval vieren in San Pedro de Atacama (uhu, we zijn nog steeds in Chili)?
Ik dacht altijd: 'Waaw, ik wist niet dat er zoveel pluimen in een kont konden'
of 'Waaw, wat een gigantische optocht was dat!'
of ook wel 'Jezusmina, wat een sfeer, wat een muziek, wat een mensenmassa was me dat!'
Maar neen hoor, niets is minder waar! San Pedro is Rio de Janeiro niet, dus bij het wakkerworden denk je alleen: 'Gotverdorie er zit kakkeveel bloem in mn oren en mn ogen en blijkbaar in heel mn bed en op al mn kleren!'
Ja, na wat wijn en een heuse zoektocht naar het Carnaval, bleken er enkel 3 kerels verkleed en had al de rest van het dorp wel een zak meel bij (of kon die ergens bijvullen), want de folklore hier gaat als volgt: neem bloem in de hand en probeer die stiekem in iemand van het andere geslacht zn ogen te gooien. Bovendien waren er buiten ons helemaal geen toeristen én zijn wij 2 blonde meisjes, waardoor wij uiteraard hét mikpunt van de avond werden! MASSA'S bloem hebben we in onze ogen, oren en mond gekregen, maar telkens weer komen ze af met hun zinnetjes als: 'maar je ogen zijn nog steeds heel mooi hoor!' Bende onozelaars :) Afij, ik heb me uiteraard kostelijk geamuseerd (wa bloem smijten in iedereen zn gezicht, van iedereen bier krijgen en dansen op de trommelmuziek, da vind ik wel eej owkeej!), maar hoewel het carnaval tot gisteren doorging, was 1 avondje wel genoeg (mn ogen doen nog steeds pijn).
De volgende dagen wat uitrusten, want gisteren stond ons een heuse uitdaging te wachten: we hadden besloten met de fiets 20 km de woestijn in te trekken, wat een slecht idee! In het begin liep het allemaal goed, het was nog niet te warm, de weg was goed, maar al gauw werd die weg slechter en slechter en met meer zand en moeilijker berijdbaar, maar hoow, we hadden een fijn doel in zicht: 3 lagunes in het midden van de zoutwoestijn waar we in mochten zwemmen, en vooral: in drijven! Dus eens daar aangekomen ontdekken we dat er helemaal niemand was (wat gek is, want San Pedro lijkt enkel te draaien op toeristen, dus je zou verwachten dat elke bezienswaardigheid ook vol toeristen zou zitten), wat we helemaal te gek vonden en dus besloten naakt te gaan zwemmen in de zoutlagunes (dat zijn van die meertjes met evenveel zout als de rode zee, zodat je zowiezo blijft drijven, echt geniaal!). Heerlijk was dat, tot er uiteraard plots wél volk kwam opdagen en wij klungelig zo snel mogelijk onze kleren terug aan trokken :) Allemaal goed en wel, aangenaam, tof, leuk, fijn, maar toen moesten we ook nog terug! En toen was het plots al een heel stuk warmer percies... Pffff, ik vond het maar een gesukkel en heb Judith gezworen dat ik nooit meer op van die kakwegjes wou rijden, en al zeker niet onder de brandende zon, maar ach, zeg nooit nooit zeker :) Mn hoofd ziet er nog steeds bloedrood van, maar tis al beter dan gisteren, toen het nog paarsachtig was... jeuj!
Uiteindelijk fier op onszelf, lekker vroeg gaan slapen, want aangezien we hier in een toeristendorp zijn, moeten we toch een beetje den toerist uithangen eh: vandaag stond de maanvallei en paardrijden op het programma. De maanvallei was mooi, maar buiten de foto's (die zo snel mogelijk volgen), valt daar niet veel over te vertellen.
Het paardrijden daarentegen! Voor mij was het de eerste keer dat ik ging paardrijden (a ja, ik ben allergisch aan paarden...), maar Judith wou het al zo lang doen, dus wou ik wel eens mee proberen. We krijgen van die grappige dingen om onze benen gewikkeld, moeten ons water enzo in zijzakken steken van de paarden (onze rugzak zou lastig zijn voor onze rug, dus mochten we die daar laten) en weg waren we! Huppa, niks moeilijk aan, zo paardrijden, opt gemakske wa rondkijken, praatje maken met de gids, tranquilo! Tot Judith plots in draf begon te gaan en de gids zei: kijk, zo moet ge galopperen, waardoor al onze paarden gewoon WOEF begonnen te rennen! Toeknijpen die benen, want anders was het eerder paardvallen! Beetje enger dan zo opt gemakske, ma wel veel toffer! Na een uurtje of 2 kwamen we aan bij een riviertje, waar we even mochten zwemmen. Kan ni beter denk je: chill, efkes uitrusten, efkes afkoelen, maar plots dachten de paarden: 'AHA! Ze zijn afgeleid, huppa, en wijle weg!'. Uhu, die paarden crossten er gewoon vandoor, ons achterlatend in onze bikini, zonder water en zonnecreme (wat nogal essentieel kan zijn in de woestijn). De gids daar met zn korte beentjes (Chileense mannen zijn over het algemeen vrij klein) achter, en wij nog aan het lachen, want de gids zou de paarden wel vangen, maar neen hoor! Niets bleek minder waar, na 5 minuutjes kwam hij ons vertellen dat hij al ging proberen een auto tegen te houden. Hij had jammer genoeg niet veel rekening gehouden dat wij ergens op een klein wegje waren waar niemand kwam, waardoor we dus gewoon terug naar het dorp stapten. Onderweg nog een klein liftje gekregenm, maar het mocht niet baten, de bleinen en vooral de dorst (en ook wel de verbrandheid) waren al aanwezig!
Achja, ik vond het weer hylarisch, dat dit ons toch weer moest overkomen... de baas van de gids vond dat percies iets minder grappig :) Sjanske dat onze rugzak met onze papieren en geld gewoon nog op de boerderij stond!
Ziezo, we hebben het hier uiteindelijk wel gehdad in CHili, tis goed geweest, morgen vertrekken we naar Bolivia, op naar de grote hoogtes (ik ben al benieuwd wat onze jozef daarvan gaat vinden, een mechanieker zei ons dat we een ajuin in onze luchtfilter moeten steken voor extra zuurstof. Ajuinen genoeg hier, maar we hebben geen sleutel om onze luchtfilter open te doen...), benieuwd ook wat ons daar te wachten staat, we kregen te horen dat het daar overdag wel lekker weer is, maar smachts wel tot -10° afkoelt! We gaan eventueel op zoek naar een projectje, iets van vrijwilligerswerk, waar we misschien zelfs onze jozef gaan achterlaten, we weten het allemaal nog niet goed, tzal er fel van afhangen hoe hij zich gedraagt, maar hoe mooi hij ook is, we beginnen het een beetje beu te worden dat ons ritme iets te veel van hem afhangt... On verra...
Veel zoenen aan iedereen thuis, en veel sterkte aan wie het nodig heeft!
PS: fotos volgen 1 van dees, misschien nog vanavond, als k zin heb tenminste
Ik dacht altijd: 'Waaw, ik wist niet dat er zoveel pluimen in een kont konden'
of 'Waaw, wat een gigantische optocht was dat!'
of ook wel 'Jezusmina, wat een sfeer, wat een muziek, wat een mensenmassa was me dat!'
Maar neen hoor, niets is minder waar! San Pedro is Rio de Janeiro niet, dus bij het wakkerworden denk je alleen: 'Gotverdorie er zit kakkeveel bloem in mn oren en mn ogen en blijkbaar in heel mn bed en op al mn kleren!'
Ja, na wat wijn en een heuse zoektocht naar het Carnaval, bleken er enkel 3 kerels verkleed en had al de rest van het dorp wel een zak meel bij (of kon die ergens bijvullen), want de folklore hier gaat als volgt: neem bloem in de hand en probeer die stiekem in iemand van het andere geslacht zn ogen te gooien. Bovendien waren er buiten ons helemaal geen toeristen én zijn wij 2 blonde meisjes, waardoor wij uiteraard hét mikpunt van de avond werden! MASSA'S bloem hebben we in onze ogen, oren en mond gekregen, maar telkens weer komen ze af met hun zinnetjes als: 'maar je ogen zijn nog steeds heel mooi hoor!' Bende onozelaars :) Afij, ik heb me uiteraard kostelijk geamuseerd (wa bloem smijten in iedereen zn gezicht, van iedereen bier krijgen en dansen op de trommelmuziek, da vind ik wel eej owkeej!), maar hoewel het carnaval tot gisteren doorging, was 1 avondje wel genoeg (mn ogen doen nog steeds pijn).
De volgende dagen wat uitrusten, want gisteren stond ons een heuse uitdaging te wachten: we hadden besloten met de fiets 20 km de woestijn in te trekken, wat een slecht idee! In het begin liep het allemaal goed, het was nog niet te warm, de weg was goed, maar al gauw werd die weg slechter en slechter en met meer zand en moeilijker berijdbaar, maar hoow, we hadden een fijn doel in zicht: 3 lagunes in het midden van de zoutwoestijn waar we in mochten zwemmen, en vooral: in drijven! Dus eens daar aangekomen ontdekken we dat er helemaal niemand was (wat gek is, want San Pedro lijkt enkel te draaien op toeristen, dus je zou verwachten dat elke bezienswaardigheid ook vol toeristen zou zitten), wat we helemaal te gek vonden en dus besloten naakt te gaan zwemmen in de zoutlagunes (dat zijn van die meertjes met evenveel zout als de rode zee, zodat je zowiezo blijft drijven, echt geniaal!). Heerlijk was dat, tot er uiteraard plots wél volk kwam opdagen en wij klungelig zo snel mogelijk onze kleren terug aan trokken :) Allemaal goed en wel, aangenaam, tof, leuk, fijn, maar toen moesten we ook nog terug! En toen was het plots al een heel stuk warmer percies... Pffff, ik vond het maar een gesukkel en heb Judith gezworen dat ik nooit meer op van die kakwegjes wou rijden, en al zeker niet onder de brandende zon, maar ach, zeg nooit nooit zeker :) Mn hoofd ziet er nog steeds bloedrood van, maar tis al beter dan gisteren, toen het nog paarsachtig was... jeuj!
Uiteindelijk fier op onszelf, lekker vroeg gaan slapen, want aangezien we hier in een toeristendorp zijn, moeten we toch een beetje den toerist uithangen eh: vandaag stond de maanvallei en paardrijden op het programma. De maanvallei was mooi, maar buiten de foto's (die zo snel mogelijk volgen), valt daar niet veel over te vertellen.
Het paardrijden daarentegen! Voor mij was het de eerste keer dat ik ging paardrijden (a ja, ik ben allergisch aan paarden...), maar Judith wou het al zo lang doen, dus wou ik wel eens mee proberen. We krijgen van die grappige dingen om onze benen gewikkeld, moeten ons water enzo in zijzakken steken van de paarden (onze rugzak zou lastig zijn voor onze rug, dus mochten we die daar laten) en weg waren we! Huppa, niks moeilijk aan, zo paardrijden, opt gemakske wa rondkijken, praatje maken met de gids, tranquilo! Tot Judith plots in draf begon te gaan en de gids zei: kijk, zo moet ge galopperen, waardoor al onze paarden gewoon WOEF begonnen te rennen! Toeknijpen die benen, want anders was het eerder paardvallen! Beetje enger dan zo opt gemakske, ma wel veel toffer! Na een uurtje of 2 kwamen we aan bij een riviertje, waar we even mochten zwemmen. Kan ni beter denk je: chill, efkes uitrusten, efkes afkoelen, maar plots dachten de paarden: 'AHA! Ze zijn afgeleid, huppa, en wijle weg!'. Uhu, die paarden crossten er gewoon vandoor, ons achterlatend in onze bikini, zonder water en zonnecreme (wat nogal essentieel kan zijn in de woestijn). De gids daar met zn korte beentjes (Chileense mannen zijn over het algemeen vrij klein) achter, en wij nog aan het lachen, want de gids zou de paarden wel vangen, maar neen hoor! Niets bleek minder waar, na 5 minuutjes kwam hij ons vertellen dat hij al ging proberen een auto tegen te houden. Hij had jammer genoeg niet veel rekening gehouden dat wij ergens op een klein wegje waren waar niemand kwam, waardoor we dus gewoon terug naar het dorp stapten. Onderweg nog een klein liftje gekregenm, maar het mocht niet baten, de bleinen en vooral de dorst (en ook wel de verbrandheid) waren al aanwezig!
Achja, ik vond het weer hylarisch, dat dit ons toch weer moest overkomen... de baas van de gids vond dat percies iets minder grappig :) Sjanske dat onze rugzak met onze papieren en geld gewoon nog op de boerderij stond!
Ziezo, we hebben het hier uiteindelijk wel gehdad in CHili, tis goed geweest, morgen vertrekken we naar Bolivia, op naar de grote hoogtes (ik ben al benieuwd wat onze jozef daarvan gaat vinden, een mechanieker zei ons dat we een ajuin in onze luchtfilter moeten steken voor extra zuurstof. Ajuinen genoeg hier, maar we hebben geen sleutel om onze luchtfilter open te doen...), benieuwd ook wat ons daar te wachten staat, we kregen te horen dat het daar overdag wel lekker weer is, maar smachts wel tot -10° afkoelt! We gaan eventueel op zoek naar een projectje, iets van vrijwilligerswerk, waar we misschien zelfs onze jozef gaan achterlaten, we weten het allemaal nog niet goed, tzal er fel van afhangen hoe hij zich gedraagt, maar hoe mooi hij ook is, we beginnen het een beetje beu te worden dat ons ritme iets te veel van hem afhangt... On verra...
Veel zoenen aan iedereen thuis, en veel sterkte aan wie het nodig heeft!
PS: fotos volgen 1 van dees, misschien nog vanavond, als k zin heb tenminste
maandag 9 februari 2009
vrijdag 6 februari 2009
Les (petits) plaisirs de la vie...
Met de Jozef cruisen tussen prachtige landschappen met een goed muziekske op den achtergrond
De mensen gelukkig zien worden van ons auto'tje
Kamperen op een prachtig plekje waar niemand je stoort
Aankomen in Santiago zonder Jozefproblemen
Je welkom voelen
Tetteren met vriendinnen
Met 5 meisjes nen chickflick kijken, samen op bed met chips, ijs en wijn
Een stuk Belgische chocola
Leuk nieuws krijgen van thuis
Vanaf de middag al beginnen aperitieven op het dakterras
Een duikje in het zwembad als het te warm wordt
Een glaasje wijn bij zonsondergang
Een duikje in het zwembad als het te warm wordt
Een glaasje wijn bij zonsondergang
...
en nog zo veel meer dingen die deze reis tot un des Grands plaisirs de la vie maakt,
die maken dat het het waard is de kleine pleziertjes van thuis een tijdje achter te laten (zoals wakker worden naast je vriendje, maar hoera, binnenkort kan dat zelfs hier ook even!)
Het is aan jullie nu: wat zijn jullie kleine pleziertjes? Vertellen maar!
PS: nieuwe fotos op het alombekende adres: www.picasaweb.google.com/saidja.gielen
zondag 25 januari 2009
hacer dedo
hacer= doen
dedo= vinger
dedo= vinger
=> hacer dedo= liften!
en waarom zou dat nu nodig zijn? ja hoor, u raadt het al, de Jozef wou voor de verandering weer even niet mee :)
ik sla onmiddelijk een weekje of 2 over, want ik verwacht een verslagje van Judith haar mama over haar avonturen die ze hier heeft beleefd, want gastschrijvers zijn tof! En ik ben zelf ook wel benieuwd wat ze er allemaal van vond :) We hebben allesinds wat tegenslagen moeten verduren die eerste week, dus heel veel heeft ze niet kunnen genieten van Chile, maar des te meer van haar dochter! Om dus snel even verder te kunnen: vorige week begaf de jozef het weer, waardoor we wederom geen kant op konden (net als we aan de grens van Chili stonden, wat op zich goed lijkt, want daar staat veel volk, maar omdat je daar stilstaat valt het helemaal niet op dat je problemen hebt, zodat helemaal niemand je komt helpen (zoals wij hier -verwend als we zijn- al gewoon zijn)). Na wat rondvragen dan toch een jeep gevonden die ons de volgende 60km wou trekken tot in Rio Gallegos, een stadje in het Zuiden van Argentinië waar niets te doen is. Jammer genoeg kregen we van de mechanieker te horen dat el disque de ambriaje kapot was, en nog jammerder: dat hij daar 2 of 4 dagen voor nodig ging hebben die te vervangen of te repareren... Aangezien we daarvoor ook al heel wat tijd hadden verloren, en Tine (Judith haar mama dus) toch niet alleen is gekomen om te wachten op autoproblemen die worden opgelost, hebben we snel de bus genomen naar Bariloche, dé vakantiebestemming voor Argentijnen bij uitstek! Daar 2 daagjes geweest op een camping, vlak aan een gigantisch meer (ja Yolan, je had gelijk, Bariloche is inderdaad heel mooi!), wat wandelingetjes gemaakt, dagje strand, terrasjes doen, kado'tjes kopen... allemaal reuzegezellig en vooral: eindelijk terug warmte! Mmmmm! daar hebben we dan uiteraard natuurlijk direct veel te veel van genoten, waardoor ik nog steeds met een knalrode neus vol schilfers rondloop, maar dat heb ik er gaarne eens voor over :)
Aangezien Tine nog maar enkele dagen had voor ze terugmoet (overmorgen is haar terugvlucht) en dit vanuit Chili terwijl wij nog stééds in Argentinië zijn, besloten we dat ik de auto alvast ging halen en daarmee omhoog ga rijden en dat Judith en haar mama ondertussen naar Chili zouden gaan. En zo komt het dus dat ik de voorbije dagen alleen heb doorgebracht! Vreems zo op je eentje als je normaal altijd samen bent! Het deed op een bepaalde manier wel deugd, maar ik heb er ondertussen al wel weer genoeg van, met 2 zijn is toch veel leuker hoor :) . Vandaar dat ik de eerste dag dan ook verkoos samen met 2 Chilenen te liften in plaats van alleen. Daardoor ging het uiteraard een pak trager, maar was het wel veel gezelliger! Gisteren dan op mn eentje verder gelift en op die 2 dagen toch een stevige 800km gedaan (wat ik best flink gelift vond van mezelf :) ). Gisteren dan nog een nachtbus genomen en nu ben ik alweer in Rio gallegos, waar ik de mechanieker jammer genoeg niet vastkrijg, wat dan weer goed is voor jullie, want zo heb ik nog eens tijd om lekker lang op internet te zijn en nog eens een berichtje achter te laten! Bij deze: check, gebeurd!
en wat staat er de volgende dagen op het programma: vollen tuub naar boven racen (o ja, aan de volle 90 per uur, want onze Jozef doet alles graag opt gemak) en toch eens proberen in Chili en in Bolivia te geraken, want eigenlijk haden we maar een maand Argentinië gepland, hoewel ik het helemaal niet erg vond hier nog wat te blijven, Argentinië is een prachtig land, bomvol superaangename en overgastvrije mensen, dus ik ben hier heeeel graag geweest!
en wat staat er daarna nóg op het programma wat misschien efkes nog veel belangrijker is: mijn vriendje die me komt opzoeken! WOEHOEW hoera jodelahiti hallelluja joepie da vind ik nog veel toffer dan pinguïns! Nog een goei 2 maand, bijna niks zegt.. :) Ik kijk er al naar uit!
Ziezo schatjes, dat waren de gebeurtenissen van de voorbije week, hopelijk loopt in België ook alles goed, zijn de exames gedaan, zijn de goeie punten binnen, geraakt alles geverfd, opgeruimd en verbouwd... Hoera trouwens, leuk dat jullie allemaal zo enthousiast zijn over dit hier, ik doe mn best hor om af en toe iets te laten weten!
Wederom veel dikke zoenen en tot de volgende!
dinsdag 13 januari 2009
zaterdag 10 januari 2009
Tijd?
"Want wat ook een ander zegt
Er is tijd genoeg
Voor jou, voor mij
Voor iedereen!"
Er is tijd genoeg
Voor jou, voor mij
Voor iedereen!"
Zo zong Doe Maar, maar doe het maar, tijd is kostbaar! En we zullen het geweten hebben ook!
Daarom doet het zo heerlijk veel deugd te besluiten om toch een dagje langer in een jeugdherberg te blijven, wat op je gemak te komen, eindelijk wat tijd te hebben om eens een brief (en een nieuw blogbericht) te schrijven, zelfs een boek te lezen (ik weet het, het is een luxeprobleem, ik ben er mij ten volle van bewust en ik ben zeer, maar dan ook ZEEER gelukkig dat ik nu niet met exames of werkstress zit (bij deze trouwens heel veel succes met de exames iedereen! Kdenk echt wel aan jullie hoor!)).
Misschien heb ik het al gezegd, maar we hebben hier beseft dat we een beetje teveel landen op 9 maanden hebben gepland, waardoor we dus tegen een flink tijdschema elk land gezien moeten hebben(of langer zouden moeten blijven, maar ik mis mn vriendje zo al genoeg hoor, 9 maand is echt wel genoeg!), waardoor we bvb de voorbije maand 8000 km hebben afgelegd ( o ja, het lijkt misschien of ik enkel over Jozef zn kwaaltjes vertel, maar sinds Paraguay heeft ie echt zn best gedaan!), en die kilometers eisen soms wel zn tol, bij Jozef en bij ons ook. Ik weet dat het koud is in België, maar hier ook en zo slapen in een tentje bij vriestemperaturen is niet aan te raden, vooral niet omdat je overdag al al je kleren die ge meehebt over elkaar aandoet (elke dag opnieuw, ge kunt u gaan voorstellen hoe lekker dat da riekt in ons autotje :) ), ge u nooit kunt opwarmen, want de Jozef bezit uiteraard geen verwarmng maar enkel spleten en kieren waar wind door waait en we hebben heel de tijd op ruta40 doorgebracht, waar ge enkel af en toe een gat tegenkomt waar geen kat woont :) Maar geen nood hoor, tis fijn om effe uit te blazen, maar we hebben wel net geweldige weken achter de rug!
Uhu, echt heerlijek weken, aajl tel joe: ruta kwarenta (=ruta40) is een weg die voor een groot deel uit kiezelstenen en aardeweg bestaat, befaamd voor zn pracht en moeilijkheid, dus dachten wij, mooi, zullen we die eens uitproberen met onze jozef (die het trouwens wonder boven wonder en vol ongeloof van de plaatselijke bevolking heeft gehaald!)! Zo gezegd zo gedaan, en tis inderdaad een specialleke: je komt haast niemand tegen ( soms eens een achtergelaten auto, dan weer eens een avontuurlijke motorijder die ook de uitdaging aangaat en heel af en toe iemand die in 1 van die gaten woont), al die dagen heel de tijd gewoon het niets om je heen, heel veel lucht, van het ene moment op het andere weer een ander prachtig landschap binnenrijden, echt heel speciaal! En wind! Maar wind dat er daar de hele tijd was! Hoe mooi Patagonië ook is, ik zou er van mn leven niet willen wonen, heel de tijd die wind die in je oren giert, auw! Afij, aangezien Judith haar mama vandaag aankwam hadden we maar een bepaald aantal dagen om hier (=in Punta Arenas in Chili) te geraken, waardoor het dus stevig doorsjeezen was (en dat betekent op kiezelwegen 400 km per dag, wat heel flink is aangezien we elk uur 10 minuutjes moeten stoppen (en eigenlijk met open motorkap rijden :) ) om de motor te laten afkoelen, lijkt bizar, maar sindsdien heeft ie toch veel minder problemen gehad!) en regelmatig een natuurpark doen, elk met zn eigen prachtige meren of bergen, twas echt ongeloflijk, elke dag opnieuw mooie plekjes (door die parken zelf aangeboden, om wild kamperen tegen te gaan, hoe tof is da?) en toffe dagen, bergen beklimmen, in het ene park zonder iemand tegen te komen, het andere park een ongeloflijjke toeristenmagneet, wat ook wel te verstaan is door de geweldige gletsjer die je daar te zien kreeg.
Afij, dus mooie tijden achter de rug, ook nieuwjaar gevierd in zo'n dorpje waar amper mensen wonen, terecht gekomen op een familiefeest en daar wat met de opa's gedanst, waarna we toch ook een echt feestje hebben opgezocht. En daarnet Judith haar mama opgehaald, wat nog even voor de nodige stress zorgde, aangezien Jozef het presteerde de dag ervoor stil te vallen op weg naar hier, op een weg waar amper iemand langskomt, waardoor Judith naar het volgende dorp moest liften (wat bestond uit 3 huizen, namelijk het gemeentehuis, het politiebureau en het tankstation), zodat de politie ons uit de nood is komen helpen (leve reizen als 2 blonde meisjes!) en we de dag erna aan 30 in duur naar het volgende dorp konden tsjokken (80km verder weliswaar). Verder zijn we zonder nummerplaat (want die is eraf gevallen, net zoals de hendel om het raampje open te doen en nog van die dingen) de grens naar Chili overgestoken, wat niet erg bleek te zijn, de tomaat die we mee hadden moesten we echter ter plaatse opeten, die mocht de grens niet over :)
Achja, duizend dingen die ik nog wou vertellen en waar ik nu niet meer aan denk, er zijn allesinds nieuwe foto's op het gekende adres: www.picasaweb.google.com/saidja.gielen , Judith haar mama is hier goed aangekomen, heeft heel wat leuke dingen mee (jeej! leve brieven en pakketjes!) , evenals haar aangenaam gezelschap. Vanaf nu dus 3 weekjes met zn dieën reizen met als hoofddoel in Santiago de Chile te geraken en ondertussen ook nog vuurland te doen, dat worden weer een flink aantal kilometers! Sjans da we graag rijden zegt! k ben al benieuwd wat de komende weken nu weer graan brengen, we lijken hier elke dag weer van de ene verbasing in de andere te vallen (bvb sinds we in toeristischere gebieden zijn, stoppen er van die enorme bussen aan de kant van de weg om foto's van ons te trekken, ons vragen te stellen en ons wa als een paar apen te beloeren, vreemd hoor zelf plots als attractie beschouwd te worden) en ik geniet er met volle teugen van! Okee het is niet elke dag rozegeur een maneschijn (ik mis ook wel dingen thuis en de Jozef kan voor heerlijke dingen zorgen, maar ook voor kopzorgen), maar het besef dat dit toch iets speciaals is wat we doen, het plezier op de mensen hun gezichten als ze ons autotje zien, weten dat we anders thuis maar hadden moeten studeren of werken terwijl we nu zo'n lange vakantie hebben en gewoon dat we hier ongelooflijke dingen zien en meemaken, geeft me toch een heerlijk gevoel en ik kan amper beschrijven hoe blij ik ben dat ik dit doe en meemaak!
Voila, met deze woorden kruip k mijn bed in, ik heb weer even mn best gedaan, hopelijk kunnen jullie er een beetje van genieten, allesinds veel succes dus met de exames iedereen en kleed je goed aan eh want tis percies nog altijd koud daar! (Maar deze keer hier dus ook :) )
Dikke zoenen en tot de volgende!
maandag 29 december 2008
Warme kerstmis
Iets te laat wegens allures van ons kodakskes, maar toch nog aan iedereen een heerlijke kerstperiode en een warm 2009! Wij zijn allesinds al goed begonnen hier :)
Kleine update: we zijn maar 1 dagje in Paraguay gebleven, ondertussen al 4000 km, 2 walvissen en enkele kolonies zeeleeuwen en -olifanten verder, de jozef is percies gefixt, nu in Esquel, een alpendorpje in Argentinië :) en vanaf nu enkel maar meer Zuidelijker (wat hier dus kouder en kouder betekent!), op naar de gletsjers, op naar Judith haar mama die we binnenkort in Chili oppikken en op naar het Zuidelijkste stadje ter wereld! Wij hebben er al zin in!
Zoen Zoen en veel Zon ook want het schijnt nogal koud te zijn daar
donderdag 18 december 2008
Paraguay?
Uhu, Paraguay! Daar zitten we nu, hopelijk voor de laatste keer te wachten tot de auto is vermaakt (want hier in Paraguay crossen er veel meer keverkes rond, dus hier zouden ze er veel meer van kennen, op hoop van zegen...) , zodat we hier straks in plaats van schokkend en duwend (zoals gisteren) gewoon vlot rijdend de grens over kunnen steken, met al vast een heleboek wisselstukken in de koffer voor als er weer iets fout gaat ( en die kans bestaat wel degelijk :) )
Maar geen nood, dat gaf ons weer even tijd om foto's op te laden, hup heej!
Check dus snel weer www.picasaweb.google.com/saidja.gielen (ook bij Uruguay zijn er nog bij gekomen) en laat ons weten hoe jaloers je werd :)
Toedeloew! Ons gaan terug Argentinië toe!
PS: terug met 2 trouwens, want die afrikaner was toch ni so baie leuk ni, so ons het hem gedump :)
Maar geen nood, dat gaf ons weer even tijd om foto's op te laden, hup heej!
Check dus snel weer www.picasaweb.google.com/saidja.gielen (ook bij Uruguay zijn er nog bij gekomen) en laat ons weten hoe jaloers je werd :)
Toedeloew! Ons gaan terug Argentinië toe!
PS: terug met 2 trouwens, want die afrikaner was toch ni so baie leuk ni, so ons het hem gedump :)
maandag 15 december 2008
De politie, uw vriend!
O ja, zet je klaar, we hebben hier weer de geweldigste verhalen klaar voor jullie, de politie is onze vriend, en we hebben het geweten!
Herinner u het vorige bericht, onze Jozef had stevige buikkrampen, wij waren op zoek naar een mechanieker en als pauze hadden we even een fris cybercafé opgezocht, wel, hier het vervolg, u bezorgd door mijn bevallige assistente Judith (waarvoor dank!) :
"Geen mechanieker te vinden, dus na een aangename middagpauze wilden we een beetje verderop een plaatsje vinden aan de rivier om er ons tentje te zetten en te overleggen wat we zouden doen (dit in aangenaam gezelschap van de ondergaande zon). Dat zou – zo bleek snel – echter te vlotjes geweest zijn. Toen we bij onze auto aankwamen werden we als het ware van in de rug door vier agenten ‘omsingeld’. Of we konden meekomen naar het bureau (later bleek dat die mannen daar de hele tijd hadden gewacht op ons)?. De politiecontrole (op de baan) van de dag ervoor in gedachten (stroef begonnen, grappig geëindigd), mopperden we een beetje tegen elkaar dat ze toch begonnen overdrijven en dat dat machtsvertoon nergens voor nodig was. Saïdja spoorde mij aan toch beleefd te blijven. Na een hele tijd moesten we mee naar een apart bureautje waar we – onder toeziend oog van vier agenten en twee oversten – uitvoerig werden ondervraagd over onze voorbije dagen. Toen we eindelijk durfden vragen wat er eigenlijk aan de hand was (we vreesden dat onze ‘illegale’ oversteek over de grens mss de ronde had gedaan) bleek dat er die dag mensen waren overvallen 100km noordelijker en… dat wij perfect voldeden aan het profiel van de overvallers: twee jonge blonde dames (nu moet je weten dat wij hier gi-gan-tisch uit de toon vallen en dit dus wel heel bizar is). Resultaat: wij schieten allebei keihard in de lach. Dat verbetert er niet op wanneer een andere flik met een robotfoto binnenkomt die, volgens hen, sprekend op Saïdja lijkt. Als je het mij vraagt, behalve de krullen waren er geen gelijkenis. Dit was het zo wel voor ons, als we tot dan toe al min of meer hadden geprobeerd onze slappe lach binnen te houden was het hek nu wel van de dam (en volledig terecht, zo lijkt mij?). Dit maakte onze agenten enkel nog pister, maar veel viel er tegen ons niet meer te zeggen. In ieder geval, wij waren de eerste verdachten van een overval en moesten mee naar de ‘crime scene’ om geïdentificeerd te worden, weliswaar 100 km verder en niet naar de plaats waar wij wilden. Dit alles onder politie-escorte … in onze eigenste Jozef. Deze is ongeveer boemvol geladen en plots moesten wij plaats maken voor twee gewapende agenten. Wijzelf vonden dat nogal komisch en namen dan ook onze tijd om alle bagage op het dak te binden. Vooral de vrouwelijke flik dacht daar duidelijk anders over, had ze gemogen, ze had ons onmiddellijk neergeknald, afgeleid uit haar blikken. Allemaal mooi en wel, ware het niet dat onze Jozef nog steeds ziek was (en dat schokken was enkel erger met vier man) dus zo gingen wij – heel op het gemak – richting Virasoro. Toen we – eindelijk – toekwamen waren onze begeleiders nukkig – en ik druk het héél zacht uit – en hadden wij (‘je weet maar nooit’) al afgesproken wat we zouden doen moesten die onnozelaars ons werkelijk identificeren. Dat bleek nergens voor nodig (een nachtje in de Argentijnse cel zat er niet in) en na enkele uren waren wij weer op vrije voeten.Jammergenoeg moesten we wel noodgedwongen ons heerlijk slaapplekje aan de rivier inruilen voor een donkere plek in het stadspark, maar we klagen niet!
Ondertussen – drie dagen later – zijn we hier nog steeds (zondag , goed te begrijpen, wordt hier niet gewerkt, maar maandag was feestdag, dus ook niet – en ze zijn hier bijzonder goed in het vastleggen van feestdagen). Ondertussen is Jozef net gemaakt (de gebruikte benzine bleek vuil te zijn en onze auto kan dat niet aan) en vertrekken wij zo onmiddellijk richting watervallen. Zo zullen we daar hopelijk binnen de twee dagen aankomen, wat later dan gepland. Wij geloven er nog steeds in, jullie toch ook?"
die laatste 5 regels bleken echter niet te kloppen, ondertussen (en dat is al een dag of 10 en 5 mechaniekers later) heeft onze Jozef nog steeds last van ouderdomskwaaltjes en zijn we wederom aan het wachten tot de mechanieker van dienst de Jozef weer heeft gerepareerd (hopelijk deze maal voor wat langer dan 1 dag?!)
In die ondertussen zitten echter nog enkele kleine verhalen vervat, zoals:
- mechanieker nr zoveel zag ons probleem niet, maar tegen de tijd dat we wouden vertrekken begon het zo hard te gieten dat we in zijn garage tussen al de kapotte auto's mochten blijven slapen
- een derde bezoekje aan het warme Brasil, in de hoop dat ze ons daar konden helpen, dit bleek ijdele hoop te zijn, maar het bezorgde ons wel een heerlijke avond in een camping met zwembad, pingpong, pool... (wat echt fijn kan zijn na weken kamperen) en een bezoekje aan de Brasiliaanse kant van de watervallen
- aankomend in Iguacu presteert Jozef het om het bijna helemaal te begeven, dus Judith houdt 2 fluitende kerels tegen, die halen uit het niets een walkie-talkie boven en beginnen voor ons naar een mechanieker te vragen die nog open is (uhu, het was vrijdagavond...). Bleek die eerste gast het hoofd van de federale politie van Iguacu te zijn die wel erg met ons in zat. Gevolg: de walkie
-talkie wordt meermaals bovengehaald, er wordt vanalles geregeld, plots worden wij meegenomen naar een huis, worden er matrassen binnen gebracht, mogen wij onze spullen daar zetten, en beginnen ze het huis te doorzoeken naar rondslingerende revolvers... Blijkbaar een huis waar tijdelijke krachten slapen ofzo, die hebben allesinds plaats voor ons moeten maken die nacht :) Een uurtje later (na ons tijd te hebben gegeven ons wat op te frissen (wat zeer zeer welkom was)) kwamen ze ons weer ophalen, bleken we naar een ander huis te moeten want 1 van de tijdelijke agenten zn vriendinnetje kwam net die nacht, en namen ze ons mee uit drinken. Een beetje teleurgesteld dat we nit met hen wouden gaan feesten, brachten we ons dan toch terug en de volgende dag werden we naar een mechanieker begeleid die veel wist van oude auto's. Jammer genoeg was het zaterdag en zijn er dan geen wisselstukken te vinden, dus hebben we hier het weeekend doorgebracht, de Argentijnse kant van de watervallen gezien (waaw, waaaaw, WAAAAAAW! nog nooit (denk ik) zulk indrukwekkends natuurfenomeen gezien! Natuurlijk staat dat in alle boekjes als 1 van de punten die je MOET gezien hebben! Heerlijke dagen achter de rug!).
- Bij het bezoeken van de watervallen begon het water plots ook stevig uit de hemel te vallen => wij doorweekt en een lift gekregen terug naar ons hsotel van 2 Amerikanen die eigenlijk naar Brasilië terug moesten maar met graagte een ommetoertje voor ons maakten en ons zelf op bier trakteerden
- in iguacu een vrouw met kind en kerel leren kennen (verhaal volgt, het is totaal absurd) en om dat verhaal kort te maken: zij werd hier verliefd, hare lover komt morgen of vandaag ergens aan, bijgevolg zit haar Zuid-Afrikaanse vriend hier nog 3 weken alleen en omdat wij naar Ushuaia trekken en hij dat ook nog wel wilt zien gaat ie maar met ons mee.. uhu, we moeten hem eigenlijk 20 minuutjes geleden gaan ophalen, dat wordt spoeien :) , kben al heel benieuwd hoe dat gaat uitdraaien zo reizen met een vreemde erbij, we willen het allesinds een kans geven, maar als het ni meevalt, vliegt ie er jammer genoeg uit...
Dus, weer veel meegemaakt de laatste dagen, soms tot in het absurde toe, wij genieten er allesinds met de volle teugen van! Maar nu dus snel naar het station :)
Tot de volgende!
Herinner u het vorige bericht, onze Jozef had stevige buikkrampen, wij waren op zoek naar een mechanieker en als pauze hadden we even een fris cybercafé opgezocht, wel, hier het vervolg, u bezorgd door mijn bevallige assistente Judith (waarvoor dank!) :
"Geen mechanieker te vinden, dus na een aangename middagpauze wilden we een beetje verderop een plaatsje vinden aan de rivier om er ons tentje te zetten en te overleggen wat we zouden doen (dit in aangenaam gezelschap van de ondergaande zon). Dat zou – zo bleek snel – echter te vlotjes geweest zijn. Toen we bij onze auto aankwamen werden we als het ware van in de rug door vier agenten ‘omsingeld’. Of we konden meekomen naar het bureau (later bleek dat die mannen daar de hele tijd hadden gewacht op ons)?. De politiecontrole (op de baan) van de dag ervoor in gedachten (stroef begonnen, grappig geëindigd), mopperden we een beetje tegen elkaar dat ze toch begonnen overdrijven en dat dat machtsvertoon nergens voor nodig was. Saïdja spoorde mij aan toch beleefd te blijven. Na een hele tijd moesten we mee naar een apart bureautje waar we – onder toeziend oog van vier agenten en twee oversten – uitvoerig werden ondervraagd over onze voorbije dagen. Toen we eindelijk durfden vragen wat er eigenlijk aan de hand was (we vreesden dat onze ‘illegale’ oversteek over de grens mss de ronde had gedaan) bleek dat er die dag mensen waren overvallen 100km noordelijker en… dat wij perfect voldeden aan het profiel van de overvallers: twee jonge blonde dames (nu moet je weten dat wij hier gi-gan-tisch uit de toon vallen en dit dus wel heel bizar is). Resultaat: wij schieten allebei keihard in de lach. Dat verbetert er niet op wanneer een andere flik met een robotfoto binnenkomt die, volgens hen, sprekend op Saïdja lijkt. Als je het mij vraagt, behalve de krullen waren er geen gelijkenis. Dit was het zo wel voor ons, als we tot dan toe al min of meer hadden geprobeerd onze slappe lach binnen te houden was het hek nu wel van de dam (en volledig terecht, zo lijkt mij?). Dit maakte onze agenten enkel nog pister, maar veel viel er tegen ons niet meer te zeggen. In ieder geval, wij waren de eerste verdachten van een overval en moesten mee naar de ‘crime scene’ om geïdentificeerd te worden, weliswaar 100 km verder en niet naar de plaats waar wij wilden. Dit alles onder politie-escorte … in onze eigenste Jozef. Deze is ongeveer boemvol geladen en plots moesten wij plaats maken voor twee gewapende agenten. Wijzelf vonden dat nogal komisch en namen dan ook onze tijd om alle bagage op het dak te binden. Vooral de vrouwelijke flik dacht daar duidelijk anders over, had ze gemogen, ze had ons onmiddellijk neergeknald, afgeleid uit haar blikken. Allemaal mooi en wel, ware het niet dat onze Jozef nog steeds ziek was (en dat schokken was enkel erger met vier man) dus zo gingen wij – heel op het gemak – richting Virasoro. Toen we – eindelijk – toekwamen waren onze begeleiders nukkig – en ik druk het héél zacht uit – en hadden wij (‘je weet maar nooit’) al afgesproken wat we zouden doen moesten die onnozelaars ons werkelijk identificeren. Dat bleek nergens voor nodig (een nachtje in de Argentijnse cel zat er niet in) en na enkele uren waren wij weer op vrije voeten.Jammergenoeg moesten we wel noodgedwongen ons heerlijk slaapplekje aan de rivier inruilen voor een donkere plek in het stadspark, maar we klagen niet!
Ondertussen – drie dagen later – zijn we hier nog steeds (zondag , goed te begrijpen, wordt hier niet gewerkt, maar maandag was feestdag, dus ook niet – en ze zijn hier bijzonder goed in het vastleggen van feestdagen). Ondertussen is Jozef net gemaakt (de gebruikte benzine bleek vuil te zijn en onze auto kan dat niet aan) en vertrekken wij zo onmiddellijk richting watervallen. Zo zullen we daar hopelijk binnen de twee dagen aankomen, wat later dan gepland. Wij geloven er nog steeds in, jullie toch ook?"
die laatste 5 regels bleken echter niet te kloppen, ondertussen (en dat is al een dag of 10 en 5 mechaniekers later) heeft onze Jozef nog steeds last van ouderdomskwaaltjes en zijn we wederom aan het wachten tot de mechanieker van dienst de Jozef weer heeft gerepareerd (hopelijk deze maal voor wat langer dan 1 dag?!)
In die ondertussen zitten echter nog enkele kleine verhalen vervat, zoals:
- mechanieker nr zoveel zag ons probleem niet, maar tegen de tijd dat we wouden vertrekken begon het zo hard te gieten dat we in zijn garage tussen al de kapotte auto's mochten blijven slapen
- een derde bezoekje aan het warme Brasil, in de hoop dat ze ons daar konden helpen, dit bleek ijdele hoop te zijn, maar het bezorgde ons wel een heerlijke avond in een camping met zwembad, pingpong, pool... (wat echt fijn kan zijn na weken kamperen) en een bezoekje aan de Brasiliaanse kant van de watervallen
- aankomend in Iguacu presteert Jozef het om het bijna helemaal te begeven, dus Judith houdt 2 fluitende kerels tegen, die halen uit het niets een walkie-talkie boven en beginnen voor ons naar een mechanieker te vragen die nog open is (uhu, het was vrijdagavond...). Bleek die eerste gast het hoofd van de federale politie van Iguacu te zijn die wel erg met ons in zat. Gevolg: de walkie
-talkie wordt meermaals bovengehaald, er wordt vanalles geregeld, plots worden wij meegenomen naar een huis, worden er matrassen binnen gebracht, mogen wij onze spullen daar zetten, en beginnen ze het huis te doorzoeken naar rondslingerende revolvers... Blijkbaar een huis waar tijdelijke krachten slapen ofzo, die hebben allesinds plaats voor ons moeten maken die nacht :) Een uurtje later (na ons tijd te hebben gegeven ons wat op te frissen (wat zeer zeer welkom was)) kwamen ze ons weer ophalen, bleken we naar een ander huis te moeten want 1 van de tijdelijke agenten zn vriendinnetje kwam net die nacht, en namen ze ons mee uit drinken. Een beetje teleurgesteld dat we nit met hen wouden gaan feesten, brachten we ons dan toch terug en de volgende dag werden we naar een mechanieker begeleid die veel wist van oude auto's. Jammer genoeg was het zaterdag en zijn er dan geen wisselstukken te vinden, dus hebben we hier het weeekend doorgebracht, de Argentijnse kant van de watervallen gezien (waaw, waaaaw, WAAAAAAW! nog nooit (denk ik) zulk indrukwekkends natuurfenomeen gezien! Natuurlijk staat dat in alle boekjes als 1 van de punten die je MOET gezien hebben! Heerlijke dagen achter de rug!).
- Bij het bezoeken van de watervallen begon het water plots ook stevig uit de hemel te vallen => wij doorweekt en een lift gekregen terug naar ons hsotel van 2 Amerikanen die eigenlijk naar Brasilië terug moesten maar met graagte een ommetoertje voor ons maakten en ons zelf op bier trakteerden
- in iguacu een vrouw met kind en kerel leren kennen (verhaal volgt, het is totaal absurd) en om dat verhaal kort te maken: zij werd hier verliefd, hare lover komt morgen of vandaag ergens aan, bijgevolg zit haar Zuid-Afrikaanse vriend hier nog 3 weken alleen en omdat wij naar Ushuaia trekken en hij dat ook nog wel wilt zien gaat ie maar met ons mee.. uhu, we moeten hem eigenlijk 20 minuutjes geleden gaan ophalen, dat wordt spoeien :) , kben al heel benieuwd hoe dat gaat uitdraaien zo reizen met een vreemde erbij, we willen het allesinds een kans geven, maar als het ni meevalt, vliegt ie er jammer genoeg uit...
Dus, weer veel meegemaakt de laatste dagen, soms tot in het absurde toe, wij genieten er allesinds met de volle teugen van! Maar nu dus snel naar het station :)
Tot de volgende!
zaterdag 6 december 2008
Sinterklaas kapoentje...
O ja, de sint kwam deze nacht in België, en uiteraard gingen wij er ook voor zorgen dat hij ook hier een pakje bij onze schoen zette, maar toen liepen de voorbije dagen niet helemaal zoals gepland...
een kleine terugblik:
-Uiteraard- 1 dagje te laat vertrokken bij Yolan, zodat we de stad toch 1 dag deftig konden bezoeken, tja, was dat even mislukt!
De dag zelf -uiteraard- te laat vertrokken en fout gereden (hoewel dat fout rijden best wel meeviel, het kon pakken erger, Buenos Aires is dan ook een drukke stad om uit te geraken...), dus des avonds een zijsteegje in gereden en op een heerlijk plekje gekampeerd
En toen begon het: de dag erna, we rijden heel de tijd langs de Uruguayaanse grens, en omdat we die toch o zo genakkelijk over hadden kunnen steken, ging dat toch ook geen probleem zijn om even terug te keren en de thermen daar te doen? De thermen hebben we gedaan, en die waren inderdaad heerlijk (en gratis by the way, samen met de camping die erbij hoorde), maar bij het terug de grens over te willen steken de volgende dag bleek het misschien toch de moeite niet te zijn geweest daarvor terug te keren naar Uruguay. We kregen namelijk te horen da wij zo vaak als we wilden naar Argentinië mochten, maar onze lieve Jozef niet mee mocht, dat het een sjanske was dat we hem vorige keer al over de grens hadden gekregen... Hadden we dat geweten waren we natuurlijk niet teruggekeerd.
Koppig (en naïef?) als we zijn bleven we volhouden en daa zitten totdat ze ons zouden over laten gaan, maar de douaniers hadden meer tijd, meer schaduw en vooral meer orders van bovenaf (hoewel ze ons allemaal wel sympathiek vonden en wel met ons wouden trouwen om de auto mee over de grens te krijgen), waardoor wij na een tijdje toch afdropen en noordelijker trokken naar de volgende grenspost. Hier wisten ze echter niets van die regel, dus lieten ze Jozef mooi met ons meegaan, dus stonden we plots terug in Brasil (hip hoj, meer stempels in ons belangrijkste boekje hier!), en een uurtje later ook weer in Argentinië, oefte!!! Dat belooft...
Aangezien we zoveel uren hadden verloren besloten we dan even flink door te rijden in het donker, maar daar besliste Jozef plots anders over, uhu, hij protesteert! Niks ervan denkt ie, ik rij geen 90 meer met jullie, vanaf nu alleen maar 80 en liefst nog 70 per uur, anders begin ik te schkken! Grapjas! Bijgevolg aan de kant van de weg geslapen, op de oprit van mensen, daarnet tot het volgende dorpje gereden en laten nakijken door een mechanieker, maar tevergeefs, hij vind niets en de Jozef blijft (geukkig zwel minder hard) protesteren.
Hierdoor hebben we besloten dat we ons beestje beter moeten verzorgen, hem meer rust en tijd meten gunnen, tis tenslotte al n oud bakje eh... We zouden toch graag hebben dat ie nog een tijdje meegaat, en liefst met ons!
Ziezo, nog maar enkele dagen weg en weer een hele ommekeer van de plannen, dat belooft, nog 600 km en we zijn bij de watervallen, misschien dan weer nen update en foto ( o ja, want er zijn er al weer duizend leuke hoor!)
Dikke zoenen daar en hasta la pasta!
dinsdag 2 december 2008
3 dias cumpleaños
Hola todos!
Allereerst: merci voor de keiveel mailtjes, berichtjes, brieven en bellekes voor mn verjaardag, echt supertof! Kheb hier dan ook nen heerlijke verjaardag gehad,met ne volledigen plaatselijke asado, gegeven door Yolan zijn familie!
Uhu, ik ben hier bij mn broertje!! Hoe tof is da? Heeeeel tof! En wa nog toffer is, Yolan gaan een eindje met ons meereizen binnenkort! Ik zie er al naar uit! En wa ook nog heel tof is, is da we dus in Argentinië zitten! Woehoew! Eindelijk de grens over geraakt! Niet zonder enige moeite, we moesten de boot halen van 3u30 en na enige foutzetting van de wekker bleek dat we dus nog maar 15 minuten hadden om daar te geraken, vervolgens bleek de visakaart niet te werken en hadden we niet meer genoeg uruguayaanse pesos voor de overtocht.. Gelukkig hebben we dankzij een goede tip van t vriendje ook dollars mee die hier gelukkig regelmatig aanvaard worden, dus dat was ook in orde.
Op de boot op het achterdek geslapen, zodat we werden gewekt door een prachtige zonsopgang, met alleen water rondom ons (echt heerlijk! Jammer genoeg dachten we dat onze kodak beneden in de auto stak... Domme kiekens!), en dan de climax, in onze Jozef van de kade rijden, het is te zeggen, dat was het plan, ware het niet dat langs de overkant van de brug ze plots grote stopgebaren en een heleboel kabaal begonnen te maken. Blijkbaar waren we nog niet zo goed aangemeerd als we dachten en wou ik (enthousiast als ik was om naar Yolan te gaan die al aan de overkant stond te wuiven) dus iets te snel oversteken... Maar dus al bij al niet in het water gekletterd ( dat zou echt niet zo´n goeie mop zijn :) ) en hier ondertussen al meerdere pogingen gedaan buenos aires te bezoeken, verjaardag gevierd (en nog steeds aan het vieren,want vandaag verjaart Judith dus was de afspraak dat we beiden gewoon 3 dagen aan een stuk zouden vieren)
En vandaag voor de laatste keer de stad in, want morgen zijn we hier weg, jes! Twas fijn om hier bij Yolan zn (trouwens heel hartelijke, warme en open) familie te zijn, maar tis ook heerlijk weer te vertrekken met duizenden fijne vooruitzichten en gewoon weer met het tentje en de jozef op het gemak door Argentinië te bollen. Vanaf nu dus waarschijnlijkiets minder vaak internetcafés en dergelijke,maar ik probeer jullie zo goed en zo kwaad mogelijk op de hoogte te houden!
Dikke zoenen daar in het thuisfront, en doe maar nen dikke pull aan want khoor dat t daar koud is :) Toedeloew!
Allereerst: merci voor de keiveel mailtjes, berichtjes, brieven en bellekes voor mn verjaardag, echt supertof! Kheb hier dan ook nen heerlijke verjaardag gehad,met ne volledigen plaatselijke asado, gegeven door Yolan zijn familie!
Uhu, ik ben hier bij mn broertje!! Hoe tof is da? Heeeeel tof! En wa nog toffer is, Yolan gaan een eindje met ons meereizen binnenkort! Ik zie er al naar uit! En wa ook nog heel tof is, is da we dus in Argentinië zitten! Woehoew! Eindelijk de grens over geraakt! Niet zonder enige moeite, we moesten de boot halen van 3u30 en na enige foutzetting van de wekker bleek dat we dus nog maar 15 minuten hadden om daar te geraken, vervolgens bleek de visakaart niet te werken en hadden we niet meer genoeg uruguayaanse pesos voor de overtocht.. Gelukkig hebben we dankzij een goede tip van t vriendje ook dollars mee die hier gelukkig regelmatig aanvaard worden, dus dat was ook in orde.Op de boot op het achterdek geslapen, zodat we werden gewekt door een prachtige zonsopgang, met alleen water rondom ons (echt heerlijk! Jammer genoeg dachten we dat onze kodak beneden in de auto stak... Domme kiekens!), en dan de climax, in onze Jozef van de kade rijden, het is te zeggen, dat was het plan, ware het niet dat langs de overkant van de brug ze plots grote stopgebaren en een heleboel kabaal begonnen te maken. Blijkbaar waren we nog niet zo goed aangemeerd als we dachten en wou ik (enthousiast als ik was om naar Yolan te gaan die al aan de overkant stond te wuiven) dus iets te snel oversteken... Maar dus al bij al niet in het water gekletterd ( dat zou echt niet zo´n goeie mop zijn :) ) en hier ondertussen al meerdere pogingen gedaan buenos aires te bezoeken, verjaardag gevierd (en nog steeds aan het vieren,want vandaag verjaart Judith dus was de afspraak dat we beiden gewoon 3 dagen aan een stuk zouden vieren)
En vandaag voor de laatste keer de stad in, want morgen zijn we hier weg, jes! Twas fijn om hier bij Yolan zn (trouwens heel hartelijke, warme en open) familie te zijn, maar tis ook heerlijk weer te vertrekken met duizenden fijne vooruitzichten en gewoon weer met het tentje en de jozef op het gemak door Argentinië te bollen. Vanaf nu dus waarschijnlijkiets minder vaak internetcafés en dergelijke,maar ik probeer jullie zo goed en zo kwaad mogelijk op de hoogte te houden!
Dikke zoenen daar in het thuisfront, en doe maar nen dikke pull aan want khoor dat t daar koud is :) Toedeloew!
vrijdag 21 november 2008
testritje
Joehoew!! Jaha! Dat zien jullie goed! Onze Jozef is geschilderd! En ni een beetje, maar zelfs helemaal, groen en blauw en geel en hij is prachtig!!! Zo mooi! Iedereen is er verliefd op en wij nog het meest!!
We hebben hem ondertussen ook al uitgetest door een ritje naar Punto del Diablo te maken, heerlijk was dat! Straks vertrekken we naar Colonia del Sacramento, aangezien onze papieren nog steeds niet in orde zijn (ja hoor, Uruguay is en blijft een ontwikkelingsland, dus een bureaucratie tot en met en een efficiëntie gelijk aan nul!), dus mn bezoekje naar de broer is wederom nog enkele dagen uitgesteld (echt kak!), + zijn we ons aangenaam plekje bij onze 3 geweldige gastvrouwen kwijt, dus nu wordt het nog even ronddolen en die dagen wachten wat aangenaam opvullen, wat ons even tijd gaf om weer wat foto´s op internet te zetten (uhu, zelfs bij brasil zijn er nog enkele bijgekomen, check www.picasaweb.google.com/saidja.gielen )
Voor de rest wou ik nog zoveel vertellen, maar Judith had het plots allemaal al allemaal mooi ingetypt, dus schaam ik me niet om gewoon even enkele stukjes uit Judith haar mail te pikken, want ze kan het toch zo goed vertellen allemaal:
"Uruguay is zo’n land waar niemand heen gaat… en dat maakt het echt heerlijk. De mensen zijn hier ongekend vriendelijk en heel gastvrij voor de enkele toeristen die hier passeren (er hangen hier dan ook reclamebordjes: una turista, una amiga!). Ondanks onze lichte weerzin voor het eticket ‘toerist’ kunnen we er op geen enkele manier aan ontsnappen: heel blond en heel blond maakt samen blijkbaar gigantisch blond. En toegegeven, het helpt ons soms (oké, oké, vaak). Zo kregen we hier al ongevraagde liften op moto’s naar huis, flessen wijn (eigenlijk medio y medio, voor de kenners), gratis feestjes, modellenwerk (niet aanvaard, voor alle duidelijkheid!) en miljoenen telefoonnummers. Dat neemt niet weg dat er dagen zijn waarop de starende blikken, het getoeter en het geroep een klein beetje mijn strot uitkomen."
"Na heel wat zoekwerk en gesjool hebben wij vorige week een prachtige kever gekocht, die wij onmiddellijk Jozef hebben gedoopt – in eer en glorie van onze allerbeminde maar verlaten Jozef-II-straat te Leuven. Ons beestje is nu 37 jaar oud en dat maakt dat wij de zuidelijke americas zullen (proberen) doorkruisen met een oldtimer. Dat hij oud is hebben we reeds geweten, sinds de sleutel afbrak in het slot toen we de wagen al een volle twee uur hadden (nu moeten we steeds langs de passagierszetel), sinds de lichten het begaven ergens in het donker, op 200km van Montevideo op een onverlichte baan, sinds er af en toe een stukje afbreekt,… Maar we zijn vast van plan hem goed te verzorgen."
"Nu, ookal hebben we ons bakje al meer dan een week, we zijn hier nog niet weg. ‘Onze’ notaris is druk bezig met de papieren, hopelijk zullen deze tegen volgende week allemaal in orde zijn. Deze aardige man leerden we kennen al liftend, toen we vorig weekend samen met onze gastvrouwen (die trouwens ook een blog bijhouden: http://www.uruguay.waarbenjij.nu/) een weekendje gingen fietsen in Punta del Este.
Drie herinneringen aan dat weekend: zeeleeuwen (!!!), machtige zonsondergang, zingen op de fietsen, en (oké, oké, dat zijn er vier) liften is hier – in tegenstelling tot wat iedereen ons wist te vertellen - poepsimpel, toch zeker in de gedaante van twee blonde meisjes en de mensen zijn heerlijk vriendelijk. Ook hebben we Obama hier uitgebreid gevierd – met veel te veel goedkope wijn en bier, een Zwitserse vriend en een behoorlijke kater de volgende dag."
"Gelukkig zijn – in tegenstelling tot de andere papieren van Jozef - de verzekeringspapieren wel al in orde waardoor we toch ook al wat met Jozef kunnen rondcrossen in Uruguay. Zo vertrokken we zaterdag dan – eindelijk! – richting oosten voor enkele dagjes ‘voorproef’. Balans van de trip: één kater, waardoor we veel te laat vertrokken zijn - als gevolg van acht kerels die ons maar al te graag mee namen naar een feestje -, 600 km langs prachtige wegen, één nacht in de tent met zicht op zee, twee nachten in Jozef, waarvan vooral de laatste slecht is bevallen (volledig verbrand toegeklapt in een kever slapen is niet zo’n goed idee), één platte batterij - nog voor we goed en wel Montevideo hadden verlaten-, één nieuwe vriend - José genaamd, minstens 70 jaar oud, tandloos en zwerver -, één nacht extra omdat de voorlichten van Jozef niet meer bleken te werken en de wegen niet verlicht worden ‘s nachts-, één kapot achterlicht ook, één gevonden walvis – jaja, je leest het goed: wij kwamen, op een prachtige wandeling langs verlaten stranden, een aangespoelde walvis tegen: gigantisch!!! -, één storm en daarna verstrengende hitte."
Uhu!!! Wij hebben een dode walvis gevonden op het strand! Woooooow! En stinken! Afij, ge ziet het, we hebben de Jozef direct stevig gedoopt, en het begint hier nog maar pas hoor! Hoe fijn Uruguay ook is, kheb het hier wel gezien, op naar Argentinië! Dat al die papieren maar snel in orde zijn!
Tchautchau! Que te pasa buen!
PS: Hoewel ons bezoekje naar Yolan weer is uitgesteld, en we van daaruit een tripje van een goeie 3000 km gaan maken en hem daarna weer een bezoekje brengen, weet ik niet of briefjes enzo nog gaan aankomen. Pakt van wel, maar voor de voorzichtigen onder jullie die heel graag willen dat ik post krijg, hier het volgende adres om naartoe te sturen, en dat voor januari:
Tine Wyns
tav Saïdja Gielen :) (ah ja)
Paul Michielslaan 59
8400 Oostende
België
Niet dat ik me daar dan zal bevinden, maar Judith haar mama komt ons begin januari een bezoekje brengen, dus ik vermoed/hoop dat ze wel aardig genoeg is om zulke dingen mee te brengen :)
We hebben hem ondertussen ook al uitgetest door een ritje naar Punto del Diablo te maken, heerlijk was dat! Straks vertrekken we naar Colonia del Sacramento, aangezien onze papieren nog steeds niet in orde zijn (ja hoor, Uruguay is en blijft een ontwikkelingsland, dus een bureaucratie tot en met en een efficiëntie gelijk aan nul!), dus mn bezoekje naar de broer is wederom nog enkele dagen uitgesteld (echt kak!), + zijn we ons aangenaam plekje bij onze 3 geweldige gastvrouwen kwijt, dus nu wordt het nog even ronddolen en die dagen wachten wat aangenaam opvullen, wat ons even tijd gaf om weer wat foto´s op internet te zetten (uhu, zelfs bij brasil zijn er nog enkele bijgekomen, check www.picasaweb.google.com/saidja.gielen )
Voor de rest wou ik nog zoveel vertellen, maar Judith had het plots allemaal al allemaal mooi ingetypt, dus schaam ik me niet om gewoon even enkele stukjes uit Judith haar mail te pikken, want ze kan het toch zo goed vertellen allemaal:
"Uruguay is zo’n land waar niemand heen gaat… en dat maakt het echt heerlijk. De mensen zijn hier ongekend vriendelijk en heel gastvrij voor de enkele toeristen die hier passeren (er hangen hier dan ook reclamebordjes: una turista, una amiga!). Ondanks onze lichte weerzin voor het eticket ‘toerist’ kunnen we er op geen enkele manier aan ontsnappen: heel blond en heel blond maakt samen blijkbaar gigantisch blond. En toegegeven, het helpt ons soms (oké, oké, vaak). Zo kregen we hier al ongevraagde liften op moto’s naar huis, flessen wijn (eigenlijk medio y medio, voor de kenners), gratis feestjes, modellenwerk (niet aanvaard, voor alle duidelijkheid!) en miljoenen telefoonnummers. Dat neemt niet weg dat er dagen zijn waarop de starende blikken, het getoeter en het geroep een klein beetje mijn strot uitkomen."
"Na heel wat zoekwerk en gesjool hebben wij vorige week een prachtige kever gekocht, die wij onmiddellijk Jozef hebben gedoopt – in eer en glorie van onze allerbeminde maar verlaten Jozef-II-straat te Leuven. Ons beestje is nu 37 jaar oud en dat maakt dat wij de zuidelijke americas zullen (proberen) doorkruisen met een oldtimer. Dat hij oud is hebben we reeds geweten, sinds de sleutel afbrak in het slot toen we de wagen al een volle twee uur hadden (nu moeten we steeds langs de passagierszetel), sinds de lichten het begaven ergens in het donker, op 200km van Montevideo op een onverlichte baan, sinds er af en toe een stukje afbreekt,… Maar we zijn vast van plan hem goed te verzorgen."
"Nu, ookal hebben we ons bakje al meer dan een week, we zijn hier nog niet weg. ‘Onze’ notaris is druk bezig met de papieren, hopelijk zullen deze tegen volgende week allemaal in orde zijn. Deze aardige man leerden we kennen al liftend, toen we vorig weekend samen met onze gastvrouwen (die trouwens ook een blog bijhouden: http://www.uruguay.waarbenjij.nu/) een weekendje gingen fietsen in Punta del Este.
Drie herinneringen aan dat weekend: zeeleeuwen (!!!), machtige zonsondergang, zingen op de fietsen, en (oké, oké, dat zijn er vier) liften is hier – in tegenstelling tot wat iedereen ons wist te vertellen - poepsimpel, toch zeker in de gedaante van twee blonde meisjes en de mensen zijn heerlijk vriendelijk. Ook hebben we Obama hier uitgebreid gevierd – met veel te veel goedkope wijn en bier, een Zwitserse vriend en een behoorlijke kater de volgende dag."
"Gelukkig zijn – in tegenstelling tot de andere papieren van Jozef - de verzekeringspapieren wel al in orde waardoor we toch ook al wat met Jozef kunnen rondcrossen in Uruguay. Zo vertrokken we zaterdag dan – eindelijk! – richting oosten voor enkele dagjes ‘voorproef’. Balans van de trip: één kater, waardoor we veel te laat vertrokken zijn - als gevolg van acht kerels die ons maar al te graag mee namen naar een feestje -, 600 km langs prachtige wegen, één nacht in de tent met zicht op zee, twee nachten in Jozef, waarvan vooral de laatste slecht is bevallen (volledig verbrand toegeklapt in een kever slapen is niet zo’n goed idee), één platte batterij - nog voor we goed en wel Montevideo hadden verlaten-, één nieuwe vriend - José genaamd, minstens 70 jaar oud, tandloos en zwerver -, één nacht extra omdat de voorlichten van Jozef niet meer bleken te werken en de wegen niet verlicht worden ‘s nachts-, één kapot achterlicht ook, één gevonden walvis – jaja, je leest het goed: wij kwamen, op een prachtige wandeling langs verlaten stranden, een aangespoelde walvis tegen: gigantisch!!! -, één storm en daarna verstrengende hitte."
Uhu!!! Wij hebben een dode walvis gevonden op het strand! Woooooow! En stinken! Afij, ge ziet het, we hebben de Jozef direct stevig gedoopt, en het begint hier nog maar pas hoor! Hoe fijn Uruguay ook is, kheb het hier wel gezien, op naar Argentinië! Dat al die papieren maar snel in orde zijn!
Tchautchau! Que te pasa buen!
PS: Hoewel ons bezoekje naar Yolan weer is uitgesteld, en we van daaruit een tripje van een goeie 3000 km gaan maken en hem daarna weer een bezoekje brengen, weet ik niet of briefjes enzo nog gaan aankomen. Pakt van wel, maar voor de voorzichtigen onder jullie die heel graag willen dat ik post krijg, hier het volgende adres om naartoe te sturen, en dat voor januari:
Tine Wyns
tav Saïdja Gielen :) (ah ja)
Paul Michielslaan 59
8400 Oostende
België
Niet dat ik me daar dan zal bevinden, maar Judith haar mama komt ons begin januari een bezoekje brengen, dus ik vermoed/hoop dat ze wel aardig genoeg is om zulke dingen mee te brengen :)
zaterdag 15 november 2008
La primavera de Amor
Ja hoor, het is hier lente! Zoals de vlindertjes van bloem tot bloem gingen in Rio gaan hier de Uruguayanen van meisje naar meisje en wij fladderen vrolijk tussen alles door, tot we zelf tot over onze oren verliefd werden op een pracht van een beestje! O ja, wat een schoonheid, wat een vormen, wat een kracht! Dus na enig geonderhandel over hoeveel kamelen of lama’s we moesten betalen, is ie eindelijk in ons bezit, dames en heren, ik stel u voor: Jozef, onze nieuwe kever!
(normaal moest de foto dus hier pas staan, maar mn blogkennis blijkt niet zover te reiken) (Maar dat blijkt nu plots toch te lukken)
Uhu, de plannen zijn plots een ieniewieniebeetjie veranderd, in plaats van met moto’s zullen we nu dus met een oldtimer de Andes oversteken :) Nu kunnen we tenminste lifters meenemen eh… Het is gewoon nog even wachten tot we deftig zijn ingeschreven, zodat we de grens over mogen. Ondertussen zijn we de auto aan het schilderen, liggen we op het strand (want voor als ik dat nog niet had vermeld: het is hier hittegolf, uhu, da betekent 35°!) en cruisen we al wat door Uruguay zelf met het tentje. En dan, over een kleine week, kunnen we hier eindelijk weg, begint onze trip eindelijk echt, op weg naar Buenos Aires, naar mn broertje, de Iguaçu cataratas, to Argentina, Chile and beyond! Vanaf dan misschien wa spannendere verhalen :)
Foto’s volgen hopelijk snel, er waren al wat mislukte pogingen (waarvan er 1 jammer genoeg desastreus afliep aangezien ik met mn lompe kop de camera heb laten liggen in het cybercafé…), maar we blijven ons best doen! Adios!
(normaal moest de foto dus hier pas staan, maar mn blogkennis blijkt niet zover te reiken) (Maar dat blijkt nu plots toch te lukken)
Uhu, de plannen zijn plots een ieniewieniebeetjie veranderd, in plaats van met moto’s zullen we nu dus met een oldtimer de Andes oversteken :) Nu kunnen we tenminste lifters meenemen eh… Het is gewoon nog even wachten tot we deftig zijn ingeschreven, zodat we de grens over mogen. Ondertussen zijn we de auto aan het schilderen, liggen we op het strand (want voor als ik dat nog niet had vermeld: het is hier hittegolf, uhu, da betekent 35°!) en cruisen we al wat door Uruguay zelf met het tentje. En dan, over een kleine week, kunnen we hier eindelijk weg, begint onze trip eindelijk echt, op weg naar Buenos Aires, naar mn broertje, de Iguaçu cataratas, to Argentina, Chile and beyond! Vanaf dan misschien wa spannendere verhalen :)
Foto’s volgen hopelijk snel, er waren al wat mislukte pogingen (waarvan er 1 jammer genoeg desastreus afliep aangezien ik met mn lompe kop de camera heb laten liggen in het cybercafé…), maar we blijven ons best doen! Adios!
donderdag 30 oktober 2008
Hell's angel
Elleuw toelmond
even een berichtje, vooral omdat frank zo'n coole foto heeft gemaakt, en omdat die perfect past bij onze laatste dagen =>
we zijn hier tegen 100 per uur op zoek gegaan naar geschikte (en uiteraard superstoere) moto's voor onze viaje, waaraan geen gebrek hier in montevideo, het verzuipt hier van de moto's!
We hebben er dus al enkele op het oog, prijzen worden afgesproken, hier en daar afdingen en onderhandelen, trommelrem of niet? 4-tact? elektrische starter en kickstarter? cross of niet? duizend dingen waar je op moet letten, het wordt allemaal echt concreet plots
MAAR, daar kwamen die paperassen! wat een miserie, hoofdpijn verzekerd! in tegenstelling tot onze moto's, die wat moeilijker verzekerd geraken... achja, we komen er wel uit, maar het gaat ons meer tijd kosten dan we dachten, que lastima!
voor de rest zitten we hier wel goed, tussen 3 geneeskundestudentes, omtert sympatiekst, dus gaan we deze week een weekendje met hen weg eh (punta del este it shall be), wat we wel verdiend hebben na al dat speurwerk! Heerlijk zwemmen in de zee, surfen op de golven, snorkelen naar tropische vissen en bruinen op prachtige stranden...al jaloers? Wij hopen er trouwens liftend te geraken (we krijgen hier in de stad immers regelmatig ongevraagd liften aangeboden van motorrijders (waar wij maar al te graag op in gaan :p ), dus moet ons dat morgen ook wel lukken) anders stranden we langs de weg en surfen we wel langs de wegen. Uiteraard volgt er nog een uitgebreid en gedetailleerd verslag, ah nee! tzal van onze goesting afhangen :) on verra!
hasta la kwasta
PS: trouwens frank, der wouden nog mensen fan worden (zei toch 1 iemand), hoe moet da? ik vind het allesinds wel grappig zo fans hebben :) meer van dat graag!
PPS: voor alle gielkens, massykens (en wieweet ook alle oomkens) ent vriendje: telefoonnummer dit weekend : 00598.96.39.11.33 en dan komde uit bij anneleen. liefst niet te vroeg bellen want voor de dokterdames is het bijna de enige dag dat ze kunnen uitslapen (en reken daar nog eens 3 uur tijdverschil bij...)
Abonneren op:
Posts (Atom)
